Kayseri’deyim. Düpedüz bir Selçuklu şehrinde. Şehrin orta yerinde, meydanda kendi etrafımda dönüyorum. İşte Sahabiye Medresesi. Zarif kapısı ve çeşmesiyle Kayseri’yi koruyor. Diğer medreselerin aksine ne müzeleştirilmiş, ne de incik boncuk mekânı olmuş; içerideki herkes kitap okuyor. Dönüyorum. Hunat Külliyesi. Devasa bir mühür. Bir yanda medresesi, ortada camii, hemen yanında hamamı. Az daha dönüyorum.

Aniden yankılanan bir sada kulağımda
Şeyh Ahmed Yasin’in ağzından dökülen
Barekallahu fi cuhûdikum, mu’minûn…
Filistinli kız ses verir ardından babamı istiyorum anne
Kız bir ses verir, bir daha, ardından Filistinli
Ümmî urîdu ebi, urîdu ebî, urîdu ebî…

beyazlara bürünen ayazın soğuğunda
yeniden hayat bulan kardelene
al rengini gark olduğu ayrılık acısından alan
gelinciğe
ve gül yüzlü yarin bir tutam zülfünden yansıyan
al rengine

Terk ediyorduk can acıtan kelimelerin varlığında
defolmamız emrediliyordu siyah odaların zift bakışlarında
meclisten, okuldan, ordan, burdan, şurdan...
çığlıklar sessizce ağlıyordu bir köşede
bağırıyordu biri " bu kadına haddini bildirin" diye

Gece garın saati bela çiçeği*
Şair gelmişiz biz bu hayat ondan
Kim avucuna almış bir kelebeği
En şanslı başlangıç başlamak sondan

26/04 Cumartesi günü yollardaydık. Allah’ın izniyle iş vesilesi ile önce Aksaray’a, sonra Kırşehir’e gittik.
Aksaray’a varmadan coştum ve duygularımı otobüste diz üstü bilgisayara döktüm (1.Bölüm).

Hele o ruhlar kabristanına girişim, büyük ağaçlar içinde yürüyüşüm, Somuncu Babam’a yaklaştığım anda gönlüm tamamen şevke gelmişti.

Savunmaya geçen kaç hücrenin ev sahipliğini yaptı bu beden.
Karşılıksız kalan etkilerin tepkisiz ortamında zavallı bile olamadı.
Suskun kalmayı yakıştırdı kendine.
Şimdi karşımda çığlıklarını övüyorsun. Oysa ben ne olduğunu bilmediğim sesliliğine isim bulmaya çalışıyorum. Bana yakışan yorganı başına kadar çekip sessizce durmak.

Dolandım şehirde adım adım
İzbe sokaklarında kaldı
Taze afakanlarım…

Küskün bir gölge refâkatinde
Veda ettim ânsızın!

Yalan yalnış bir yalnızlığın adısın sen
Kehkeşanların gölgesinde tomurcuklanmış bir çiçek gibi
Geceye uzanan bir tül grisinde saklanmış rüzgarsın sen
Yokluğun sır gibi , varlığın belirsiz.
Yalan yanlış bir yalnızlığın adısın sen
En berrak lisanda anlatılamayan bir öznesin

Oldum olası “Damat Ferit”i niçin sevmediğimi düşünürdüm. Bir iticiliği vardı bendeniz için. Bilirsiniz Mollanızın gözü birisini tutmadı mı 40 defa su dökünse de kaale almaz. Belki “Damat” lakaplı tarihi bir şahsiyeti çağrıştırması sebepti bilemiyorum belki ihanet etmiş leylek endamı…