/Her sabah bir çöl masalında uyanırdım belki de yanlış bir Leyla/

Heybemde ağır bir yalnızlık
Kalbe bu kadarı fazla gelmez miydi?
Ahhh!! Sızılarım artıyor.
Kekremsi bir tat kaldı dilimde senden gayri…
Nehirler ayrıldı yatağından.
Çığlığımı duyunca,
Senden ayrı bir cümleye eş olmuştum artık!

Bu hikayenin başrolünü ben kaptım
Sana bıraktım figüran halimi
Yansıttım kara renkli perdeye
Tüm yasan/ama/mışlığı

-I . perde-

Asi bir ceylanın dörtnala koşumuydu,
Sana gelişim…

-II.perde-

Lakin bir avcı kürküydü üzerindeki,
Ürktüm!

-Ara perde-

Aldandım…

-III.perde-

‘’sen yağmur ol ben toprak’’ nidasıyla gelmiştin,
Maskendeki soysuzluğu başarıyla kapatmıştın.

-Bir ara perde daha…-

Çözememiştim onu aklı leyli hükmündeki zavallı ben!

-Ve oyundaki zaman tasviri:-

Vakit riyanın suda erimesi vaktiydi,
Suda kabarmasını bekleyemezdim.

-Son perde( gerceklerin çözümü aynı zamanda)-

Leğenlerinde baldırı çıplak üzüm ezen kadınlar gibi
Zahmetini yüreğimde çektiğim bir acıyla ezdim
Ezdikçe bir daha ezdim
Pütürleşmiş sevda yanılgısından
Topak kalmasın geriye diye…

Şişeledim kıvama gelen zehirli katık denen o karayı
Tıpasını kana bulaşmış ellerimle taktım..
Attım kör kuyusu olan kapısız
Geri dönüşsüz
Mahzeni karanlığa…

‘’dönmek’’ : fiili bir yanılgı
Çekimi yasaklı bir eylem
Ya da sadece 3.tekil şahıslara uygulanan
Nadirlerden…

/ Ben şahsıma münhasır
‘’ben’’şahsına çekimsiz bir iz düşüm /

Suda aksini yitirmiş yüzsüz bir sevdaya,
Tekne karanlığında,
Nefti bir yalnızlık kattım.
Kitresi fazla kaçsa da…