“Sebepleri önce yazan ve sonra yaratan Tanrı, Adem’e önce isimleri ögretmisti de hayatları sonradan vermişti. Ki adem bildiği isimlerle meleklere üstün kılındı, bir sürgünün ardından onlarla tevbe kıldı, onlarla secde kıldı. İsimleri, varlıkları beyanındaydı çünkü. İsim sebepti. İsim her şeydi.”

Böyle başlıyor ismin saltanatı ya da bahtsızlığı Nazan Bekiroğlu’nun kaleminde…

İsimle ateş arasında yürüyor bu roman. İsimle başlayan hayat ateşle nihayete eriyor.

Sıradan bir zaman mekan delegesinde bir nur, bir de nurun annesine hayat olan adam bir ateşe sevdalanıp elini süremeyince, elini sürdüğü yerde saklananı görüp merak edince, merakı aşkına yenik düşüp fark ettiği karanlığı delmek isteyince ve delemeyince, yüksek surlarla çevrili bir nihade’ye tutulup onun tekinsiz karanlığında tutunacak bir dal bulamayınca ateşe düşüşü, yanıp kül oluşu anlatılıyor bu romanda…

Ama üslup muhteşem olunca, bir prensese yar olan kalem, bir kitap tanıtımı yazanın eline yar olmayınca anlatılmazlaşiyor tabir-i caizse bu kitap!

satın aldığı bir esamenin cüzdanına sahip olup varlığına sahip olamayınca numan ve bir gece nihade’nin leblerinden çikan isim, ismin sahibinin olunca isimle başlayan aşk ateşe düşüyor…

Aşkın mutlak tanımın mümkünler aleminde na-mümkün olduğu gerçeği bizzat yazıcı tarafından fısıldanmakta kulağımıza…

Fakat surlarla çevrili gözbebekleri böyle delici bakarken numanın gözlerine, saçlarını örmesine ses etmediğinde keyfi yerindeyken, suyu oturup üç yudumda içince bir de, ses yükseliyor numan’a aşk oluyor çoktan…

Ve defterler boş kalınca, kapanınca aşkın dört büyük kapısı numan’ın yüzüne, artık gidecek yol kalmıyor beşinci büyük kapıdan başka, ne var ki beşinci kapı yalnız ve yalnız ateşe açılıyor…

Yalnız bu değil aynı zamanda bir tarihi anlatışı ve yorumlayışıyla da değer verilmeye layık bir eser..
Çünkü ismin ve ateşin söz konusu olduğu olgu yeniçeri ocağı…
Yeniçeriler, bir ülkenin koruyucusu iken bir ülkenin tehdidi haline nasıl geldiler? Sorusuna çok özlü bir cevap niteliği…
Çünkü yeniçerilerin de gözünden anlatılan bir hikaye bu…
Yetmeyip yeniçerileri yok etmek zorunda kalan padişahların gözünden de anlatılan…

Yine de ocağı yakan padişaha,hem de öyle bir yakan ki ocakla yetinmeyip yeni çerilerin kaçtığı ormana varana kadar, yeniçerilerin isimlerinin yazılı olduğu esame defterlerine varana kadar, geriye “ocağı sönmek” ve “esamesi okunmamak” gibi deyimlerin kalmasına sebep olacak kadar yakan padişahlara sitem ediyor yazıcı. Ediyor etmesine ama tesellisi kendinde yine, “varsın yansındı her şey, değil mi ki o büyük günde ben dahi yazdığım her bir harfin hesabını vermek üzere kendi adımla çagrılacağım huzura!”

İşte böyle…
Nihade’nin anlatılamazlığına gelince,

Nihade, yazıcı da diyor, gelmiş geçmiş roman kahramanlarının en tekinsizi…
Ve ben, nihade’yi yazanların en çaresizi belki de…
Çünkü nihade’ye savurduğum öfkem bir beşinci defterle mühürlendi.
Adına ister kader ister keder dendi….
Ve eminim ki, “yine de karanlıksın diye üsteledim ümitsizce!” diyen mansur değildi..
Değildi…