Ne yapsam bilmiyorum,
Adını bir mıh gibi aklımda tutuyorum.

Tünelde kara tren gelirken üstüme, sadakalarım korur beni kurşunlardan. Gerçi sadakadır bu, dövüşür kötülerle. Evimi yenileyip zekattan kurtulmak istiyorum ama senden kurtulamıyorum. Okçular tepesinde kalmamı öğütlüyorsun. Bir kötülüğü elimle düzeltmemi ve benim fakir kalmamı istiyorsun. Seninle başım belada, çok iyi biliyorsun. "Hadi şunu da kılalım, bunu da kılalım" diyorsun. Belki ben sadece farzları kılmak istiyorum. Çok tehlikeli bakıyorsun, beni tevbeye mecbur ediyorsun. Atanmış nişanlılar ile gidip suyun başında, maratonun son yüz metresinde bir avuç su ile bayılanları anlatıp duruyorsun Talut’un ordusunda.

Bildiğim, bazen gelen garip duygularla senin gibi bakabilmem güzellik adına. Kınayıcıların kınamalarından korkmamak kolay mı? Adım, eşgalim, herşeyim biliniyor, telefonlarım dinleniyor sayende. Hangi sabah namazına, hangi camiye nasıl gitmişim, hepsi kayıtlarda. Bindiğim gemiyi yakıp, aklımı boşaltmamı zorunlu kılıyorsun.

Bismillahirrahmanirrahim. Ben öleli çok oldu. Zaman az evvel tükendi. Tüneldeyim. Koşarak girdiğim yerden çıkıyorum aynı yönde nefes nefese. Göbeğimden sokulan o garip makina da gerçek, rabtediyor benliğimi siyah rüzgarlarla âh'a.. Oysa yaşadığımı sanarak da mutluydum ben. Önerdiğin şey ise sürekli hüzün. Bunu kabul etmek zorunda bırakıldım. Ve gördüklerime inanamıyorum hâla. Sahilde sadece adımlarımı takibediyorum. Sonra bombalar değmiyor ayaklarıma. Neden bu kadar rahat olamıyorum? Ayağımı kaldırdığım yerde deprem oluyor. Oyumu felakete veriyorum yine. Çünkü felaketlerin zamanının çoktan geldiğini de biliyorum.

Uyut beni.
Mutlu olayım.
Maç izleyeyim, cips yiyeyim.
Ne yapsam bilmiyorum.
Adını bir mıh gibi aklımda tutuyorum.
Seninle başım belada.
Bunu çok iyi biliyorum.