Evet tıpkı söylediğiniz gibi, sadece söz değildir bırakıp gittiğiniz.. Pazarlıksız, hesapsız ve akıl almaz bir değiş tokuştur hayatla oynadığınız oyun.. Ve sözünüzü yok pahasına bırakmalısınız hayata ve bu garip alışverişte acılar alıp, yürekten kopardığınız parçaya dolaşık sözcükler bırakmalısınız ki, arkanızdan “sen!” demesin hiç kimse.. Çünkü “sen” biraz önceki değilsindir artık.. Dökülüp saçılarak çıktığınız yolculukta, hayatınızın üstünü getirmeye kalkışmamalı hiç kimse.. Heybesiz çıktığınız söz çerçiliğinde ardınıza bakmadan yürümelisiniz, beklentisiz, korumasız ve savunmasız bir cesaretle daha uzaklara.. Yükünüz sadece yüreğinizdir çünkü..Ağırdır.. Ve az önce koparıp bıraktığınız yüreğinizin parçasından geriye kalan boşluğa, karşılığında aldığınız acıları yamadıkça daha da ağırlaşacaktır.. Ve acı yüreğinizle seviştikçe, yollarda dökeceğiniz yeni sözler doğuracaktır.. Ta ki artık bir romanın son cümlesinin, son sözcüğünün sonundaki harfi elif gibi uzatan simsiyah bir nokta kalıncaya kadar..

Ahmet Telli’yi severim.. Ah keşke “şairler vurulmalıdır, hayat yakışmıyor onlara” yerine “şairler vurulmalıdır, yıkılırken ne de güzel yakışıyorlar hayata” demiş olsaydı..

Vurulmaya giderken; çöl susuzluğunu, ağzını ırmaklara dayamaya tercih edenleri gördükçe eğlendiğim bir mola yeriydi sayfanız sayın Nur Zelal.. Susuzluğumu çoğaltan bir yangındı satırlarınız.. Sözlerim ateşe atılan bir tel çam yaprağı kadar katkı sağlamışsa ne mutlu bana.. Yaktığınız güzel bir ateşti şiir adına.. Devamı tutuştursun bizi..