El Cebbar…

Dilediğini zorla yaptırmaya muktedir olan, mutlak iradesini her durumda eksiksiz yürüten, bütün güçlükleri kolaylaştıran, yarattıklarının işlerini düzelten ve ihtiyaçlarını gideren, yaşamaları ve rızıklanmaları için sebepler halk eden, kırılanları onaran, nerde eksiklik varsa tamamlayan, düzeni bozulan her şeyi düzene sokan…

İnsanoğlu bazen üstesinden gelemeyeceğini düşündüğü zorluklarla karşılaşır. Hayatının bir anda alt üst olduğunu sanır. Her şey öyle kötüye gidiyordur ki; yeniden eski düzene kavuşması ancak olağanüstü bir olay ile mümkün olabilecekmiş gibi görünür. Kişi onca karmaşa ve sorunun içinden asla çıkamayacağının, hayatının her zaman böylesine karışık geçeceğinin düşüncesiyle bocalar. Böyle anlarda acizlikle sarmalanmış kulun elinden gelen yalnızca duadır. Dua ile Cenab-ı Hak kolaylıklar ihsan eder, El Cebbar ismi şerifinin tecellisi ile içinden çıkılamayacağı düşünülen sorunlar bir bir çözülür. “Bir daha asla hiçbir şey eskisi gibi olamayacak” endişesini taşıyan kişi hayatının eskisinden daha iyi olabileceğini, şer sandığı olayların hayırlar getirebildiğini görerek şükreder.

Şer olduğu düşünülen her olaydan hayırlar var eden El Cebbardır O!

Hayatımızda güçlükler olmazsa kolaylıkların bir nimet olarak verildiğinin idrakine varamaz ve sahip olduğumuz kolaylıklarının şükrünü hakkıyla ifa edemeyiz. Acı çekmesek, mutluluğun kıymetini bilmeyeceğimiz gibi… Kara kışın iliklerimize kadar donduruculuğu ile muzdarip olmazsak yazın içimizi ısıtan sıcağını özlemle beklemeyeceğimiz gibi…
Bir Kudsi Hadisi şerifte: “ Rahmetim gazabımı geçmiştir.” (1) Buyuruyor Cenab-ı Hak.. . Rahmeti ile yarattıklarını öyle bir kuşatıyor ki, gazabı hak eden, isyan dolu davranışları ile gazabı ısrarla davet eden kullarına karşı daima sabırla yaklaşıyor ve fırsat veriyor. İşlenen minik bir sevap veya gönülden geçirilen halis bir niyet kişinin sevap hanesine hızla işlenirken günahın hemen yazılmaması için Cenab- Hak bekletiyor kıramen katibin meleklerini… Belki kulu hatasını anlar da tövbe eder diye, yaptığı yanlıştan döner diye günahın telafisi için fırsat veriliyor ve günah sevap kadar hızlı yazılmıyor amel defterine… El Cebbar olan Allah’ın lütfu keremi ile kuşatılmışlığın en belirgin göstergelerinden biridir bu…
Kış mevsimi ile tabiatı dinlendiren, baharda çeşit çeşit nebat ile kuşatan, nimetlendiren ve mükafatlandıran El Cebbar’dır O!..

Kuran-ı Kerimde: “O yerin üstünde sabit dağlar yarattı. Onda bereketler meydana getirdi. Orada araştırıp soranlar için rızıkları tam dört günde belli bir seviyede takdir edip düzene koydu. Sonra duman halinde bulunan göğe yöneldi. Ona ve yerküreye – isteyerek veya istemeyerek buyruğuma gelin- dedi. her ikisi de – isteyerek geldik- dediler.” (2) buyuruluyor.

Yaratılmış her şey Cenab-ı Hakkın karşısında secde ederken yalnızca akıl ve nefis verilmiş olan insan yaratılışı gereği Allah’ı arayıp bulmak ve ibadet etmekte kendisine verilen iradesi ile hareket etmektedir. Arayan insan için tabiattaki her şey bir öğreticidir. Gece ile gündüzün bir birini takip etmesi, kainattaki bozulmaz nizam, bitkilerden hayvanlara kadar tüm canlıların yaşamları ve varlıklarını sürdürmeleri, iklimlerden çeşitli tat ve kokulardaki nimetlere kadar her şey insanoğluna Allah’ın varlığını ve kudreti ilahisini ispatlamaktadır.

Geceyi dinlenmek için örtü misali üzerimize seren ve ardından gündüzün aydınlığını veren El Cebbar’dır O! Geceler olmasaydı gündüzün kıymeti bilinmezdi.
Mûsâ -aleyhisselâm- Cenâb-ı Hakk'a bir ilticâsında: "- Yâ Rab! Seni nerede arayayım?" dedi. Allâh Teâlâ buyurdu ki: "- Beni, kalbi kırıkların yanında ara."(3)

Kırgın gönülleri Rahmetiyle kuşatan El Cebbar’dır O!...

El Cebbar ismi şerifinin tecellisi ile zorluklardan kolaylıklar ihsan eden Allah’ım!... Zor işlerimizde kolaylıklar nasip et!...

İhtiyaçları gideren, rızk için çeşitli sebepler halk eden Allah’ım! Bizleri helalinden rızıklandır.

Kırgın gönülleri Rahmetiyle kuşatan Allah’ım! Yaralı gönüllerimizi Sensiz bırakma…

Bizleri Rahmetinle muhafaza eyle… Amin…

(1) Buhari, Tevhid 22,28, 56
(2) Fussilet suresi(41)10,11
(3)Ebû Nuaym, Hilye, II, 364