Yıllar önce bir arkadaşımın dizelerine takılmıştı kafam “neden biz öldürülüyoruz, neden hep biz” diye…Dünya coğrafyasındaki gelişmeleri gözlemlediğimizde bu sözün ne kadar tutarlı olduğunu görmek ve hak vermemek elden değil.

Dereler akmıyor, buğdaylar başak vermiyor. Çocuklar yalın ayak perişan aç ve susuz namerdin hedefinde. Bölgenin en kritik noktası tarihin gün açık kapandığı yer.tarih yazılmış destanları dilden dile dolaşmış… ama gelin görün ki bugün destanların esemesi yok. Zulmün acının doruğa çıktığı yer.
Her gün ajanslara kara haberler düşer. “ölenlerden kaçının çocuk olduğu” diye…

İnsanın içi sızlar, burkulur gönlü lakin an o andır. Sonra hepsini unuturuz günlük maişetimize hiçbir şey olmamış gibi devam ederiz.

Göstermelik protestolarda yer alır, haykırışlara katılır ortak oluruz.”kahrolsun zalimler…”, “her yer Filistin, hepimiz Filistinliyiz…” diye … sonra evimize döneriz. Bilmem kaç çeşit yemeğimizin yanında , yıllık gelirinin büyük bir kısmını İsrail aktaran caca cola mızı eksik etmeyiz. Aklımızda ne yetim çocuklar kalır ne de “kanları yerde kalmayacak…” dediğimiz ve “kardeş olarak” ilan ettiklerimiz…

“Acıyı yüreğinde hissetme..” özelliğimizi çoktan yitirmişiz. Ahkam kesmeye gelince de kimseye sırayı kaptırmayız. İş icraata gelince “sus-pus” oluruz birden.

İşte böyle bir dünyada yaşıyoruz. Ta ki acılar,sıkıntılar gelip bizi bulana kadar. İşte o an “jeton düşer” ama iş işten geçmiştir. Bu yolun dönüşü yoktur. Tek yönlü bir yola girmişiz artık. Dönmek na mümkün.

Bombalar yağar mazlumun üzerine.. kan oluk oluk akar.. tufan içimizde kopar. Veya en azından öyle sanıyoruz. Aslında olması gereken bu. Lakin bunu içten mi hissediyoruz,
İş olsun diye mi bilemiyorum.

Diğer yandan ne insan hakları derneklerinden, savunucularından ne de demokrasi havarilerinden ne bir ses nede bir itiraz duymazsınız. Bugün Beyrut’ta, Filistin’de yaşanan acılar dünyanın özellikle de ABD ve Avrupa’nın umursamaz tavırları nedeniyle her geçen gün ivme kazanmaktadır. Dünya durmuş; İsrail canisinin cinayetlerini izliyor. Sanki bir Filim izliyorlar. Kılları kıpırdamıyor. Hatta İsraillin hedefine ulaşması için oyalama senaryolarını gündeme sokuyorlar. Oyalama taktiği sergileyerek İsrail e zaman tanıyorlar. Bu Filmin sonu iyi bitmez. Bunu en iyi anlayan Avrupalılar olmalıydı. Demokrasi insan hakları hepsi palavra. Bizleri kandırmanın ve elimizdekinin almanın bir diğer adıdır; demokrasi. İçimizdeki Lübnan ve Filistin’i kurmadıkça da bu böyle devam edecektir.

İçimiz yanıyor mu, gözlerimiz buğulanıyor mu? Gördüklerimiz karşısında irkilip duruyor muyuz? Kader birliği, tarihi kardeşlik gibi kelimeler kafamızda cirit ‘‘mi atıyor yoksa?...

Siyonist İsrail diyerek zehrimizi akıtıyor sonra da dirsek temasına geçip durumu idare mi ediyoruz
Sahi kim ne yapıyor?