CHP’nin seyri bunu gösteriyor. Hep rüzgara karşı çıkıyor. Muhafazakarlık güçlü ülkede, CHP ona karşı bir fedai kesilmiş. Özgürlüklere talepler yoğun. CHP burada faşizan bir parti gibi.

Parti sanki erimek, ufalmak için elinden geleni yapıyor.

Belki de buna sebep bir ütopyanın hayalinden kendini kurtaramaması. Tek parti hülyalarını sürekli görmesi. Hep o mutlak iktidar zamanına özlem duyması. Birilerinin CHP'yi o hülyadan uyandırması, "o günler gitti ve bitti. Bir olağanüstü dönemdi, sona erdi, bir daha geri gelmez. Hayale gerçeği kurban etmeyin" demesi gerek.

CHP yok olursa bir gün -ki bütün emareler bunu gösteriyor- baş sorumlu Baykal olacak. Siyaseten onun kadar hatalı duruş sergileyebilmek de özel bir yetenek gerektiriyor. Hep yanlış ve kaybettirecek tarzda tavrı takınmak.. Doğrusu o da bir maharet.

Son kapatma davasına Baykal gülücükler gönderiyor. Kendisinin dahi inanmadığı belirgin olan "hukuklu cümleler" kuruyor. Bunun yerine bu anti demokratik teşebbüse karşı çıkıp ülkemizin huzuru için gerekli olan demokratik tavrı alsaydı, "siyasi hesaplaşmalarının yeri sandıktır" deseydi, o da kazanırdı, ülke de, millet, siyaset ve demokrasi de.

Baykal'la CHP olmuyor demek "malumu ilam" olur. Bir kaç seçimdir bu belli zaten.
99' seçimlerinde DSP birinci parti olunca Baykal'lı CHP Meclis dışında kalmıştı. Sonraki seçimden CHP ana muhalefet oldu, DSP silindi gitti. Yüzde 2'lik bir oran alabildi. Son seçimde yasakçı kesimin zorlamasıyla oluşturulan CHP-DSP ittifakı da yüzde 21 oy alabildi. Yani ülkede bugün solun oy oranı bu kadar. Belki de Baykal'ı yeni politik arayışlardan soğutan da bu acı gerçek: "Ne yapsak da oylarımız artmaz. O zaman bildiğimiz gibi davranalım."

Bir zamanlar sol ülkede bu kadar zayıf değildi. 73 seçimlerinde Ecevit'li CHP yüzde 42 oy alabilmişti. Sonraki 77 seçimlerinde de bu başarısını sürdürmüştü. Çünkü Ecevit "umut" olabilmişti. Bununla kitleleri peşine takabilmişti. Sonra tabi hayal kırıklıkları yaşandı. Ecevit demek "kuyruklarda beklemekle" eş değer oldu. Ve Ecevit silindi gibi de siyaset sahnesinden. 80'den sonra partisi Meclis'te bir kaç milletvekiliyle temsil ediliyordu. Amerika'nın Abdullah Öcalan'ı teslim etmek şeklindeki yardımı olmasaydı, herhalde Ecevit'in o durumu değişmeyecek, Ecevit bir daha başbakan olamayacaktı.

CHP'nin sorunu statükocu liderler. Atatürk inkılapçıydı. CHP'yi inkılaplarını kurumlaştırmada araç olarak kullandı. Ondan sonraki bütün CHP liderleri yeniliklere hiç açık olmadılar. İnönü de, Ecevit de Baykal da. Sadece Atatürk'ün inkılaplarını sıkı sıkıya uygulamayı kendilerine şiar edindiler. Zamanı takip edemediler. Yenilikleri görmediler.

Bir de CHP'nin üzerinde bir "sosyal demokrat" olma ağırlığı var. CHP denilebilir ki tarihinin hiç bir döneminde "sosyal demokrat olamadı." Bu konudaki sav da laftan öteye geçmez. Hatta seçkinci partinin tamamen sosyal demokratlığa zıt bir duruşu var. Bütün bunlara rağmen CHP'nin bu etiketi taşıması şöyle izah edilebilir: Bir zamanlar ülkede iki akım vardı. Sağ-muhafazakar ve sol. CHP mecburen sağın karşısında yer alacaktı. O zaman tek alternatifi kalıyordu. Sol. O da ona dümen kırdı.

Sol'un CHP literatüründe yer alması da o kadar eski değil. Ecevit’in genel sekreterliği zamanında olmuş. Bir seçim taktiği olarak benimsenmiş daha çok. Terim olarak da "ortanın solu" denilmiş. Bütün bunlardan CHP'nin bugünkü tavrını anlamak mümkün. Bu partinin geleneğinde hakiki bir demokratlık yok ama bu Baykal'ın "siyaseten yüzde yüz yanlış tavırlarını" anlamlandırmamıza imkan vermiyor.

Baykal'da siyaseti ve ülkenin gerçeklerini doğru okuyamama sorunu var. Mesela son tesettür tartışmalarındaki tavrı. O kadar keskin bir muhalefet, canla başla karşı durmak... Düşman buyur edilmiyordu ki memlekete. Nihayetinde bu ülkenin evlatlarına nisbi bir özgürlük verilmek isteniliyor. Baykal tavrını "tabanım böyle istiyorla" da açıklayamaz. Çünkü tabanı da böyle istemiyor. Bir şeyle açıklayabilir: "Seçkinlerin iradeleri bu yönde." CHP demek genlerinden kurtulamamış. Halkla halk için siyaset yapmıyor. Halkı kullanmaya çalışarak seçkinleri memnun etmeye çabalıyor. Ve doğal olarak fermanını eliyle imzalamış oluyor.