Bir kuş geçer yücelerden
Bulutlardan da ak pak
Nazlı boynu gerildikçe gerilir.
O ıssız vatan, toprak
Beden beden abanmış birbirine.
Aşağıda / saç yolup fizar eden
Maviş Fırat / Akkalemiz görülür.

Kısık gözler dört döner
Orda / burda....
Çevre civar fırdolayı tutulmuş,
İyi bilir, çevrilen fırıldağa
Bıçak kemiğe dayanıncaya kadar
Gıkı bile çıkmayacaktır çevrenin.
Yine de
Ancak
Bir şeyi daha tam sezer ki kuşcağız;
Onların nesilleri, lâle altın da olsa
Kabülsüzlük/gönülsüzlük ülkelerinde
Koşacaktır ayaksız.
Bir kuş geçer yücelerden
Arat’tan yana bakınmayı/akıl mı etmez;
Fırat kavaklarının küllü yeşiline/hele...
Sarıp sarmalayan iki kol gibi kıyı
Buhurdan gibi tüter/ha tüter...

Kekremsi elleriyle ciğerleri yoklayan
İngiliz damıyla kurulu ağa
Ha bire darı ekmekten öte
“ Ağırlık altın kal’a
Hafiflik başa belâ”
Diye miskinliğine çâre
Arayanın aklından beter
Namertliğin, yüz kirinin tavanı
Yükselir/ha yükselir.

Bir kuş gelir yücelerden
Hıçkıran Fırat’ı teselli mi, teskin mi
Pek de bilinmez/ kafeslerin bağrına inmeye
Elvermez içi....
Hatırladıkça o hayhuyu / Kaçakaçı
Bayraklarında yüreklerinden iri,
Kondurulmuş uyduruk haçı
Yakıştırır mı hiç hilâlin yanına?
Görüp geçirmiştir çünkü,
Büyüklerinden de işitti üstelik;
Moğol’a geçit vermeyen şehri.
Buydu işte; Birecik
Bir kuş gelir bölük bölük
Deniz aşırı ellerden sökün edercesine
Güneye cephe açmış nice
Baykuş ve
Uğru yığınağına, uğursuzluk ağına
Bölük pörçük
Gününü gün edercesine...