Akdeniz düşlerine bile düşmeyen birinin
portakal çiçeğine sevdasıydı,
bunca vakit kalemin bile yazmaya hicap ettiği…

Mayısın tazeliğinde takvimler…Bir buğulu name, bin bir çiçeğin kokusunun esintisi, bir portakal çiçeği kokusu savruldu yolcunun yüreğinin izbe sokaklarına…Oysa ki mevsimi geçmişti portakal çiçeklerinin ve mevsimi geçmişti o sokaklara böyle sevdalar düşürmenin… Düşlerine bir çiçek düşüverdi… Ve bilemedi çiçek mi düştü düşlerine yoksa düşleri mi düştü bir çiçeğin ellerine… Bilmediği bir ağacın dalına takıldı gülüşleri inceden inceye…

Bilmezdi ki portakal çiçeğini… Ne zaman acardı? Rengi Efsunlu muydu ? Yüksek miydi ağaçları? Takılır mıydı budaklarına en yükseğine çıksa, kokusunu çekebilmek için iliklerine? Köyündeki elma ağaçlarına benzer miydi? Sever miydi suyu güneşi… Yolcu yağsa sağanak sağanak suyunu sever miydi çiçek? Yansa ağıt ağıt yüreği sevgisinden,güneş olup ısıtsa kökünü gövdesini yönünü ona çevirir miydi? Dallarında var mıydı dikenler kanatır mıydı avuçlarını yada nemli miydi yüreciği? Islatır mıydı ellerini? Meyvesi gibi miydi? Yolcunun uzağında bir renk, turuncu muydu rengi? Unursamaz mıydı? ’Daha çiçeğim önümde ne günler var’ der miydi? Yoksa aynı dalda yanında duran meyvesine bakıp gelecek günlerde mi yaşardı bir yanı… Bir yanı çocukluğunda bir yanı olgunluğunda mıydı olabildiğine? Sever miydi şiirleri? Portakal çiçeği kokusuna sarıldığı gecelerde şiirler yazsa ona daha bir başka açar mıydı? Öyküleri hep portakal çiçekleri söylese;seven sevdiğine yıllarca portakal çiçeğinden kolyeler yapıp taksa mesela yada seven her mektubunun arasına kurumuş portakal çiçekleri koysa hep… Yolcunun kokusu olsa kokusu… Ömrünü ömrü saysa,, yolcu yolculuğunu onda bıraksa… Dese ki: ‘ ister ak ol ister ateş gibi turuncu, ister ıslat ellerimi ister budaklarında kanasın avuçlarım… Yüreğim olsan…’

Sonra öğrendi ki yolcu; portakal çiçekleri usul usul alırmış suyu içine… Usul usul da olsa alır mıydı onu sırlı alemine dallarındaki? Gelince dallarına mutluluk olur muydu tomurcukların adı? Yolcu bu yolculukta, hep bir muamma içinde portakal çiçeği düşler ve hep umut kokar portakal çiçeği düşler…