İki erkek kardeş: Andrey ve Ivan.
Yıllar sonra bir fotoğraf karesinin donukluğunda yaşayan ve sadece “çıkagelen”: Baba.
Oğullarına sirayet eden korkaklığı, sessizliği ile kutsayan: Anne
Bütün bir ömrü, tesirde şaşılmayacak derecede etkileyen bir mevzu: Babalar ve oğullar…
Evet, bir babalar-oğullar filmidir dönüş ve mide ağrısını beraberinde getirir her karesinde.

Film, daha açılışı ile burkar yürekleri. Varoluşsal bir problemin ayak seslerini işitiriz hep birlikte. Ivan’ın kendini ispatlama çabası bu. Herkesin bir bir denize atladığı uzun sarkaçtan atlayamama ile başlayan ve daha sonra arkadaşlarının alayları ile birlikte kardeşinin de alaylarına maruz kaldığı o dehşet verici sahne. Koskoca evrende var saydığı dayanağının aslında çok da sağlam olmadığı gerçeğinin idraki… Açılış. İlk sahne: Korkaklığı kendinden menkul bir çocuğun tescillenmiş korkaklığı…

Film daha ilk kareden tutar yakamızı. Hemen arkasından ispatla yüklü bir oyunun içerisinde eve koşmaya başlar iki kardeş. Eve vardıklarında, daha birbirlerine karşı şikâyetlerini dillendiremeden annelerinin sessizliği dile gelir. Çocuklara susmalarını söyleyecektir anne. Çünkü babaları 10 yıl sonra dönmüştür eve ve hemen yan odada dinlenmektedir.

Ve asıl meselesi ile filmin, baş başa kalırız. Bundan sonra ruhsal bir yolculuk başlayacaktır, hem bizim hem de Andrey ve Ivan için…

Rus kırsalında çıkılan bu manevi yolculukta, kendini tanıma çabası, babayı tanıma çabası olarak devşir. Var olan değerler sorgu altında tutulurken, yeni üretimlerde sancılar baş gösterir. Hayat karşısında alınan soyut tutumlar baba ile somutlaşır. Doğa hem dili ile hem de sükûneti ile buna katkı sağlar. Ve nihayetinde yolculuğun bütünlüğü gerçeğin göbeğine konuklanıverir. Filmin sonu da bu minvalde hayat bulacaktır zaten: Filmin başındaki varoluş meselesine… Evet döngüsel bir hikaye anlatmaktadır, antıcı. Ve her döngü gibi bu döngü de kendi yolculuğumuzun geleceğini çarpar yüzümüze.

Bir çok okumaya açık olan film, beri taraftan kişi oğlunun doğa ile bütünleşme sancıları hakkında da kelam savururken, modern hayatın ruhlarda bıraktıkları hakkında da söyleyeceklerini söyler.

Yaklaşık 110 dakika gibi uzun bir film olan Dönüş, klasik anlatım yolunu tercih etmek gibi cesur bir yol izler. Bunu yaparken de yönetmen Andrei Zvyagintsev, biz izleyiciler için de şiirsel bir senfoninin kapısını aralar. Kolay değildir çünkü sinema ve edebiyat tarihi içerisinde sürekli olarak işlenen bir konuyu böylesi bir anlatımla zirveye çıkarmak. Bu da henüz ilk filmini çeken bir yönetmenin ustalık mertebesinde karşılanması demek…

Film, oyunculukları, yönetimi ve anlattığı mesele ile ilgili derin sukuneti ile sinemaya olan bağın aslında hayat ile çok da kopuk olmadığını bize tekrar gösteriyor. Yapılan okumaların somuta indirgene bileceği başka bir yol yok çünkü. En temel sorunsallardan biri olan olan baba-oğul çekişmesini taraf olmaktan çok olduğu gibi yansıtan bu filmle beraber, kendi serüvenimizde var oluşa giden yolda bir çakıl taşı oluveriyor. Hasılı İzlenmesi elzem bir film, dönüş...

KÜNYE

Yönetmen:
Andrei Zvyagintsev

Oyuncular:
Vladimir Garin (Andrey)
Ivan Dobronravov (Ivan )
Konstantin Lavronenko (Baba)
Natalya Vdovina (Anne )

Senaryo :
Vladimir Moiseyenko, Aleksandr Novototsky

Görüntü yönetmeni:
Mikhail Krichman

Müzik:
Andrei Dergachyov

Tür:Dram Yapım:Rusya 2003 105 dakika (Renkli) Dil:Rusça