Hani ayların muhteremi vardır ya… İşte o aydayız… İstanbul camilerinde mahyaları bir güzel süsler mübareğin ismi…Hoş geldin derler yüzleri aydınlık aydınlık…

Bu semai atmosferi içime çekiyorum.Taa haydar paşadan yüzüme lahuti esinti püskürüyor en şefkatli haliyle. Adımlarım heyecanlı. Uzun zaman olmuş yüz sürmeyeli İstanbul semasına… Mevlevi şehrinden fırsat bulup yüz sürmeye gelememişim uzun süre bu hüsn-ü şehre…

Eminönü’nde çocukluğumun o henüz rengini bulmuş aile fotoğrafı gelir gözümün önüne… Hani kuşlu cami vardır ya mısır çarşının orda… Uzun zamandır ismini bilemedim Yeni Cami’nin. Hala çocukluğumun kuşlu camisidir o…

/Her sabah bir çöl masalında uyanırdım belki de yanlış bir Leyla/

Heybemde ağır bir yalnızlık
Kalbe bu kadarı fazla gelmez miydi?
Ahhh!! Sızılarım artıyor.
Kekremsi bir tat kaldı dilimde senden gayri…
Nehirler ayrıldı yatağından.
Çığlığımı duyunca,
Senden ayrı bir cümleye eş olmuştum artık!

/ sadece bir isme layık olmalıydı
bitimsizlik isme en çok yakışandı…/

Geldin bitmez dediklerimi bitirdin kanlı ellerinle
Ateşe tuttuğun kağıtlar gibi kıvrıldı ilkin
Her şeyin ezeli vardı ebedle arada duran
Bâkilik şartı koşmamıştım ki sahi ben…

Midyat soluğunda
Damlara vuran güvercin masumluğu
Toprak evin toprak insanları
Ve bir Süryani çığlığında kaybolmuş
Antik bir macera kıvrımıydı o gözler