hüzzam bir mısraın elinden kaçtım
arzızulumattât'tan beterdi gözlerim
uyuyan kurdun güzelliğiyle çizilen sızı
doğudan doğuya matemlerimle geçti
olağana fevk katan gözleriyle gırnata
doğudan devrildikten sonra büyük sahra kadar
nil olup aktı yüreğimden afrika'ya

Yıl 1985.

Memleket ekvatorun hizasına denk gelmemiş kardeşim bir soğuk, bir kar ki hiç sormayın. Evliya Çelebi’nin kedisi damdan dama atlarken ortada donmuş, kalmış. Bizim kedi ise – soğuğun şiddetine bakın ki siz – daha damdan dama atlamayı düşünürken oracıkta donup kalıyor. İşte öylesine bir kış günü. Aylardan ocak. Cuma ise günün adı. Okulun camiinde Cuma namazını eda ettikten sonra, ailelerimizin tevekkül ve heyecan dolu bakışları arasında otobüsteki yerlerimize kuruluyoruz. Arabamız Süper Man. O günlerin en revaçta arabası yani. Yola koyuluyoruz. Kimsenin, heyecandan üşümeyi düşünecek durumu yok. Detayları geçelim, yola revan olalım efendim…

24.1.1963

Bir

Yirmi dört yil önce mahkemede Marksist oldugumu haykirmistim. Ümitsizlikten dogan bir isyandi bu, bir nevi meydan okuyus, yalnizlik içinde bir sey olmak ihtiyaci. Yillari zilletler içinde geçen, kah Türk, kah sehirli oldugu için horlanan göçmen çocugu bir yere tutunmak, bir camiaya baglanmak istiyordu. Sinifi yoktu. Dünyada baska milletler oldugunu dahi bilmiyordu. Ama kucaginda yasadigi topluma yabanciydi. O, sehirden gelmisti. Konusmasi da, giyinmesi de farkliydi. Yalniz yasadi, bir cüzzamli gibi.

Geçti vakit
Yolun sonu birden göründü
Çoluk çocuk meşgale
Gündem hep boş idi boş kaldı
Ne yana baktımsa karanlık
Geçip giden karanlık
Ne yapsam nafile
Unuttumsa da seni
Unutma bizi Allah'ım
Af dilerim

"İslâm, garip başladı. Ve (günün birinde) tekrar başladığı gibi garip kalacaktır. Ne mutlu o gariplere!" (Müslim)