Kitap okumak tutkuya dönüştüğünde artık buna kader dersiniz ve ölene kadar da bu tutkuyla yaşarsınız. Daha detaylı olarak bu tutkuyu irdelemeyeceğim. Herkesin kendi tutkusu/aşkı kendine göre bir tarif içeriyor çünkü. Ancak an olur ki, geçici de olsa, bu tutkunun zayıfladığı olur.

Kitaba karşı bir isteksizlik başgösterir ama yine de ellerinizin boş olma halinin dayanılmaz hafifliğinden kurtulamazsınız. Bu haleti ruhiye kendini bende gösterdiğinde benim bir çözümüm var: Hüseyin Rahmi Gürpınar okumak.

yorgun akşamın sonunda yine, evimize çıkan yokuşu adımlıyorum.
her zaman türküler eşlik eder bana bu rampayı tırmanırken
yoksa çekilir mi bu zorluk
her akşam
her gün
.....

"Baba ve oğulları mıdır " yalnızca
hafızalarda kalan muhteşem ikili!
Yeni bir ikili size
baba ve kızı
-babasının kızı-
-kızın babası-
yine o serinlik nedir bilmez Temmuz ayı
yine de akşam galebe çalar günün yangınına
kızın babası çay beklerken içeride
babasının kızı unutuvermiş ocakta çay suyunu
kız o zaman şimdiki gibi sevmez elbette çayı
daha sıcak gelir arkadaşlarla oynanan saklambaç
su bitmiştir çaydanlıkta

Bugün günlerden Cumartesi…

Ve her Cumartesi hatırladığım bir levha: Araf 163

"Bir de onlara deniz kıyısındaki şehri(n uğradığı sonucu) sor. Hani onlar cumartesi (yasağını çiğneyerek) haddi aşmışlardı. ‘Cumartesi günü iş yapma yasağına uyduklarında’, balıkları onlara açıktan akın akın geliyor, ‘cumartesi günü iş yapma yasağına uymadıklarında’ ise, gelmiyorlardı. İşte biz, fıska sapmaları dolayısıyla onları böyle imtihan ediyorduk.