I. Cemre

Günah_sızım… Gözlerime dokunmadı ellerin.
Ellerimde demlenen ayaz yemiş gül yaprakları kokusunu göç yollarına bıraktı. Havada asılı kaldı hatırlanması hazır hatıralar. Anlatılması ne kadar zor cümle varsa cümlesiyle birikti darp almış yüreğimin kuralsız coğrafyasına. Anlatması zor…

Silah_sızım… Kambur sevdalara vurulmuş mühürlü kepenklerin soğuk yüzü var gözlerinde.

Savunmaya geçen kaç hücrenin ev sahipliğini yaptı bu beden.
Karşılıksız kalan etkilerin tepkisiz ortamında zavallı bile olamadı.
Suskun kalmayı yakıştırdı kendine.
Şimdi karşımda çığlıklarını övüyorsun. Oysa ben ne olduğunu bilmediğim sesliliğine isim bulmaya çalışıyorum. Bana yakışan yorganı başına kadar çekip sessizce durmak.

Falcının anlattığı kadar cümle kurabiliyorum karşında.
Hep aynı şeyler… Küle dönme zamanı üç vakte kadar…
Zamanı parçalar halinde önüne seriyorum.Bütünlüğü yakalamak mümkün değil, olmadı , olmasını diliyorum.Hayırsızlığımı hatırlatıyor kahvenin telvesi…
Kara üstüne karalar bağlıyorum, kararsızca…Acabadan kümelenmiş yüreğimin kabarması…İki parmağımla tutunduğum kahve fincanı, çaresizliğimi savunur zararsızca…

I.sus…
-Demir kapıyı çaldı, kimse yoktu, sesini duyuracak oldu, cesaret edemedi.
-Yalnız mıydı?
-Galiba. Çünkü, cesaret edemedi…
-Yalnız olunca cesaret olmuyor öyle mi!
- Hayır! Cesaret olmayınca, yalnızlık oluyor, böyle !

II. sus…
-Merdiven başında, ilk basamağı çıktı, elleri titriyordu, adım atamadı.
-Korkuyordu o vakit!
-Galiba. Çünkü, ayaklarına hüküm veremiyordu.
-Korku olunca hükümsüz oluyor öyle mi !