Ana caddeye çıkan sokağın birinden geçerken bir çay ocağı ilişti gözüme. Oldukça yorulmuştum… Çay içme bahanesiyle, biraz dinlenmek için içeri girip kapıya yakın boş bir masanın yanı başına oturdum…

Masadaki günlük gazeteyi okurken, tavşankanı çayım geldi, ben istemeden. Çayla aram iyi olmamasına rağmen, çok hoşuma gitmişti. Çayımı bitirir bitirmez: “aynı çaydan bir bardak daha istiyorum” dedim.

İki yaşındaki torunum Meryem yanıma gelerek:

“Dedde! Dedde!" dedi iki defa. Önce duymazlıktan ve anlamazlıktan geldim, söylediklerini.
Bunun üzerine, dizime vurup elimden tutarak tekrar:

“Dedde del!” dedi ve beni yerimden kaldırıncaya kadar direndi. Elimi bırakmadan mutfağa götürdü. Su veya yemek için bir şeyler isteyecek sandım… Konuşuyordu hâlâ. Fakat anlayamadım söylediklerini…

Sabah işe gitmeden, cebinden çıkardığı parayı hanımına uzatarak: “Hanım, al şu parayı da çocuklara bir şeyler satın al pazardan “ diyerek hızla ayrıldı evden. Geç kalmıştı… Patronu gelmeden, bürosunu temizleyecek, çayını demleyecek, günlük gazetelerini alacaktı her zaman ki gibi…

Fakat tuhaf bir hali vardı o gün! Bu durumu, sekreter Şule’nin gözünden kaçmadı. “Belki eşi ile tartışmıştı veya başka bir ailevi problemi olabilir” diye sormaya cesaret edemedi.

Günün ilerleyen saatlerinde, durumunda bir müspet gelişme olmayınca, Şule: