Bazı ayrılıklar çok acılı bazısı çok hüzünlü oluyor. İstemeden ayrılmak zorunda kalmak her şeyden beter. Ama hep sevgili değildir ayrılık denince akla gelen. Bazen bir şehirden, evlattan , anneden , bir kediden, kuştan hatta bir elbiseden bile ayrılmak zorunda kalabiliyor insan. Şartların zorladığı ayrılıkların dışında bir de tek taraflı gidişler de var ki buna da terk edilmek deniyor. Ayrılıp gidenin geride bıraktığı neylesin?

Bir yanda yazı ,şiir ,edebiyat. Bir yanda doğadan kalbime akıp gelen coşkusal hayat. Kırlangıçların göğe gerili kanadı .V çizen uçuşunun içimdeki kıpırtıyla denk düşüşü…

Kırlangıcım benim. Hayatım.

Kalbimin kelimeleri. Kalbimin ritmi. Beyazlı – karalı gövdesi, içimin hecesi. Benim kalbimin atışları ile kırlangıçların kanat çırpışları bir. O kanatlara bir değebilsem kalbimi ellerimle tutabilirim.

Daha ben
Gözlerinden kucağıma düşen
Nergis demetinin kokusunu
Doyasıya değil
Hiç duymamışken
Erken gittin sevgili

“Acımı elletmiyorum, acır diye elleri…”

Yalan söylemeyeceğimi bilmeliydin.Yalandan nefret ettiğimi...Kalp kırıntısının acısı nice olur bildiğimden gönül yıkmaktan uzak durduğumu bilmeliydin.

Ben ceplerime hüzünler doldururdum da dağıtmazdım lekelerini…Hataları ört bas eder gibi.Hüzünler öylece dışa vurmazdı kendini.

Evimizin bahçesinde bir tek kırmızı gül çiçeği vardı.
Ona babam, özenle bakardı.
Gülün güzelliğine aşık olduğum zamandı.
Anlayıp da nazına kıyamadığım,
Çocukluk çağımdı.