İki erkek kardeş: Andrey ve Ivan.
Yıllar sonra bir fotoğraf karesinin donukluğunda yaşayan ve sadece “çıkagelen”: Baba.
Oğullarına sirayet eden korkaklığı, sessizliği ile kutsayan: Anne
Bütün bir ömrü, tesirde şaşılmayacak derecede etkileyen bir mevzu: Babalar ve oğullar…
Evet, bir babalar-oğullar filmidir dönüş ve mide ağrısını beraberinde getirir her karesinde.

1. boşluk

boşluğa tutturulan iplik,
eksik zarafet.
tekmili birden, tedbir
son kertede, zayi.
tek bir örnek artık, avuca düşen:
bağlanmış hurufat…

Yetim kalan sözcükler ile nereye kadar daha gidilebilir ki… Müfteri olmuş bir ömür üzerine daha kaç kelam, yaralara merhem niyetine ecza kudretini kendinde bulabilir ki? Soruların gücünü anladık ve idrak ettik de daha ne kadar ezebilir ki emanet olanın ağırlığı o kadar üstümüzdeyken?

Üst üste yığılanın dayatması, beri taraftan akan haberlerin serancamı ile birlikte umudun önünü kapamakta kendilerine bir beis görmezken, Olan, insanların hayata karşı olan duruşlarındaki vakurun sendelenmesinde kendini göstermekte. Örselenen ahlak anlayışının “Mücadele” ile bilenmeyişinin hazin sonucu olarak karşımızda öylece duran, aslında ağır bir imtihanın geçmek bilmez saatleridir. Ağızdan çıkanların gönülden feragatine şapka çıkarmanın vakti,
Hâsılı
Ziyan olarak zeval kayıtlarında…

***