Batı toplumunun medeniyet nüveleri Yunan düşüncesinden ve Roma İmparatorluğunun sosyal yapısından oluşmaktadır. Her iki devletin uygarlık birikimleri “öteki” üzerine kurulu bir sosyal yapılanmayı gerektirir. Demokrasinin beşiği ve ilk uygulayıcısı olarak kabul ettikleri Yunan devletinde tebaa, efendi ve köle ayrımına tabi tutulmuştur. Aynı şekilde Roma İmparatorluğunda da asil Romalılar, Latin halk ve köleler diye bir tasnif söz konusudur. Mütekebbir bir uygarlık anlayışının günümüze sunduğu “ötekiler” ise düşmandır.

Müslümanların Ergenekonun karşısındaki tutumlarının nasıl olması gerektiğini belirlemeden önce Ergenekonu iyi tahlil etmek durumundayız.

Ergenekon, Tanzimat sonrası jakoben devşirmenin, 50 yıllık demokrasimiz içinde ki derin bir yapılanmanın ürünüdür. Bu yapılanmadan bahsederken ortak ideoloji ya da ortak amaç etrafında şekillenmiş organize bir örgütten ziyade tek merkezin inisiyatifinde hareket eden kullanılmışlardan bahsediyoruz.

Kerbela, ebediyete taşınan bir direniş manzumesidir. Ölüm manifestosu haksızlığa karşı birde. Sindirilmiş duyguların; dumura uğratılmış değerlerin yeniden filizlenmesidir. Yeniden var olmak için atılmış ölümüne bir adımdır, ölümüne bin adımdır. Aşık olmanın adıdır ölüme en Yüce’nin hatırına. En Yüce’nin hatırına ölümle kıyılmış nikahtır bu, Hüseyni bir nikah.

Kerbela, yetmiş iki yiğidin ağlamasıdır. Sanmayın ağladığını ölüm için; haklılığın boynunun bükülmesidir ağlamanın müsebbibi. Kerbela, yetmiş iki yiğidin feryadıdır kulaklarda çınlayan. Sanmayın korkudur feryadın sebebi, feryat hak uğrunda ölmenin gür sesidir, inanan kalplerde. Feryat, mazluma umut, zalime korku salmanın çığlığıdır sindirilmiş duygularda.

Gölgeler uzar gider
küheylan bakışlı kadının avuçlarında
çocuğun entarisi maviye çalar
mehtaba savrulan maviyi çalar

korkarım düşecek
çocuğun entarisine gizlenmiş kadın
güvercin yuvasına basmadan önce,
hiç konuşmayacak
susmadan önce