“Bugün AŞK’ın büyülü penceresinden bakmayacağım hayata; ama tamamen duygusal yaklaşacağım duygularıma”

Adı : Özgürlük (!)
Soyadı : Müzesi
Yaşı : Ölümsüz
Uyruğu : Dünyalı
Cinsiyeti : Kurşun Asker
Görevi : Adını tüm Cihana duyurmak

Top sesleri kulakları sağır ettiği kadar yüreklerdeki korkuyu da katmerleştiriyordu. Ağlayan çocukların sesleri analarının okudukları dualara karışıp semaya yükseliyor, insanlık tarihinin izlemekle yetindiği makûs olaylar, yaşayanların ruhlarında kapanması zor yaralar bırakıyordu. Özgürlük uğruna katledilen binlerce masum çocuk ve bir o kadar da anne, sahte dünyanın gerçek mazlumlarıydı. Genç kızların çığlıkları, bugün bu vahşete seyirci kalan insancıkların yüreklerinde çalkalanıyor susmamacasına.

Üsküdar’dan Haydarpaşa’ya

Üsküdar’da Mekan Çınaraltı’nda akşam 22:30 gibi çorbamızı içip Yeni Valide camiinin önünden Kadıköy dolmuşlarına biniyoruz. Kadıköy’e varmadan önceki köprüye geldiğimizde şoföre merdivenlerde bizi indirmesini söylüyorum. Cesur’la Protokol Camii’nin önünden Haydarpaşa Tren Gar’ına doğru ilerliyoruz. Saatlerimiz 22:45’i gösteriyor. Gar’dan Güney Ekspres’in saat 22:55’de yedinci perondan hareket edeceği anons ediliyor. Büfelerden su, nevale ve dergi alıyoruz. Yedinci perona doğru yürüyoruz, beşinci vagondaki yerimizi bulup oturuyoruz. Trenin kalkmasına yakın kırklı yaşlarda bir adamla yeğeni olduğunu söylediği onbeşli yaşlarda ayakları tutmayan bir kız kompartımanımıza geliyor. Kayseri’ye olan yolculuğumuz trenin çaldığı düdüklerle başlıyor.

Konya'nın Ladik Beldesi'ne Ahmet Ağa'nın sırrını aramaya gidiyoruz. Ladik'e dostlarla birlikte üçüncü yolculuğumuza çıkıyoruz. Kervanın sabit iki yolcusu Hocam ve ben, diğer yol dostlarımız ise durumu müsait olup fiziki ve manevi olarak bize yakın olanlar. İnsanın birlikte yola çıkabileceği dostları olmalı. Hakiki manada dostluklar için kervanlar düzülmeli ve rıza için yollara düşülmeli.

Diğer gelişlerimizde sadece Ladikli Ahmet Ağa'nın kabrini ziyaret ederek fatihalarımız ile selam göndermiştik. Bu ziyaretimizde iklimi ayrı bir esenlik olan kuyu başına (çayırbağ mevki) ve muhteremin hayatını geçirdiği odasına da gitmek nasip oldu.

vardım dostun mezarına
gelmek için nazarına
durduk aşık huzuruna
erenlere selam olsun

Kerpiç evde kainat turu attıran adam

Dergahın kapısında eğilmemizi sağlayacak zincir yoktu; fakat tavanı yere yakın olan kerpiç evin kapısı ister istemez boynumuzu büktü. Yer minderleri, maşınga soba, minderin birinde yatıldığını işaret eden kenara toplanmış yorgan...

Muhterem yanına vardığımızda hastaydı. İple bağladığı bir tomar kağıttan önce doktor telefonu aradık. Tomarların ipini sıyırırken; para para diyerek hayatını sürdüren bizlere, kapital ve madde çağının çocuklarına, ha kağıt ha para hepsi el kiri değil mi demek istiyordu.

Ayrılık acısı çöktü içimize. Adımlarımız daha bir yorgun ve aklımız bir çırpıda geçen zamanı anlamakta müşkülat çekiyor. Daha yeni gelmiştik gibi bir his dolaşıyor zihnimizde. Lakin her başlangıcı olanın bir sonu mutlaka vardır. Son kez tavaf ediyor, son kez mübarek Kabe’ye dokunuyor, son kez Hacer’ül Esved’i selamlıyor ve son kez Makam-ı İbrahim’de namaz kılıp hesaba kitaba gelmez bir duygu deryası içerisinde veda ediyoruz. Dualarımız hep tekrar kavuşmak üzerine…

İkindi’ye yakın yola revanız. Onlarca kişi… Herkes aleminde. İdrak “Hicret” ile “an” arasında gidip geliyor. Namaz için kısa fasılalar dışında daim yol alıyoruz. Trafik levhalarında Medine mesafesi gittikçe düşüyor, ateşimiz gittikçe yükseliyor. Medine’ye yöneldiğimiz zamandan beri Resulüllah (s.a.v)’e salat ve selam okuyor dilimiz, kalbimiz eşlik ediyor. Kontrol noktaları, şehrin ışıkları, yavaşlama… Uzun bir yolun nihayetinde minarelerinin ışıklarını görüyoruz: İşte Mescid-i Nebevi…

Batı Afrika’dan, Sierra Leone’den dönüyorum, Dubai-İstanbul seferini yapan uçaktayım. Evrensel ve ahlaki bir sorumluluğu yerine getirmenin huzuruyla uçaktaki Türk yolcularla muhabbete başladım. Kurban Bayramı tatilini Hindistan’da geçirmiş 2 Türk ailesi vardı. Şurdan burdan konuşurken, yol parası hariç yedi bin dolar masraf yaptıklarını söylediler. Benim ne iş yaptığımı ve nereden geldiğimi sordular. Ben de Batı Afrika’dan, Sierra Leone’den geldiğimi söyledikten sonra kısaca İHH’dan bahsedip, kurban organizasyonu için orada olduğumu anlattım. Sohbetin ilerleyen vakitlerinde içlerinden bir kadın, “Türkiye’de yoksul kalmadı mı da, o kadar parayı Afrika’nın ortasına döktünüz” demez mi? Ne diyeceğimi bilemedim. “Siz bir misafirliğe giderken yanınıza hediye almaz mısınız, benim yaptığım da böyle bir şey işte. 20 tane inek kurban ettik, Türklerin, Türkiyeli Müslümanların selamını götürdük. Tanışmış, birbirimizden haberdar olmuş olduk, Misyonerlerin faaliyetlerine karşılık yalnız olmadıklarını hissettirdik.” Deyip, ardından “Kendi ülkemizdeki yoksulların elbette öncelikli olarak gözetildiğini” anlatsam da bu sözlerin hiçbiri kar etmedi. Tabir caizse beni ‘vatan haini’ ilan ettiler. Allah ıslah etsin. İnsanlar çok bencil. Kendileri söz konusu olduğunda çok rahat davranan bu tip insanlar ‘başkaları’ söz konusu olduğunda duyarsız kalabiliyorlar. Allah cümlemizi ıslah etsin.

Gün akşama yorgunlukla devrildi. Mutlu bir yorgunluk, ter içinde bir yorgunluk, murad dolu bir yorgunluk… Hayrettin Karaman Hoca’yı gördük bugün. 15 – 20 kadar Türk vardı etrafında. Sohbete az da biz kulak verdik. Hemhal olduk. Akşam namazı öncesi ise bir Suriyeli olan Halid kardeş ile az İngilizce, az Arapça umuma dair konuştuk ki etrafımızda bize kulak kabartanlar dahi müstefid oldular. Yaşadığı yer Şam’a yakın imiş lakin Halepliler gibi Türkçe konuşamıyor ve ekliyor “Halepliler Türki…” Bana da Kayseri’yi harita bilgisi ile göstermek sıkıntısı düşmesin mi? Sol elimi düzgün tuttum. “İşte Kayseri” dedim avucumun tam orta yerine. Gülmekten az daha yana devrilecekti. Aman Hacı dedim var sende ihram… tedbir, tedbir. Namaz akabinde sarıldık vedalaştık. O Say’a ben tavafa…

Uçaktayım.

Korkarım sanırdım. Sanki o benden ve o yola niyetimdem korktu. Ya da ben bastırılmış duygularla hemhalim… İlk defa havada yazıyorum. İlk defa havalı cümlelerim. Kinaye bulutlarda. Hoş ve elbet değişik bir durum. Kırkından sonra. İlk koku gibi ilk korku…

İhramlıyız ve ihram hürmet etmeyi gerektiriyor. Hürmet edilmeyi de…

Bulutlara selamla, dünyanın kalbine.

İkindi sonrası.

Uçsuz bucaksız gibi görünen deniziyle Cidde… Uçak tekerlerini yere kondurduktan ve bizim yüreğimize su serptikten sonra daha ne kadar gitti? Cidde, havaalanı ile bir şehir ebatında. Kavuşan ve ayrılan deniziyle biz de Kızıldeniz’e ayaklarımızdan önce yüreğimizi sokuyoruz.

Hayali bir yolculuk bu, yeni çıktığımız. Henüz yolun başındayız, sonunun nereye varacağını bilmiyoruz. Ümit ediyoruz aydınlığa çıksın! Yolculuk işte. Bir yolcu bir yol. Birbirinden ayrı düşünülemez, birlikte anlam kazanan. Başta da dedik ya hayali bir yolculuk bu. Gözlerimizi kapatıyor ve “varmak istediğimiz yer”e varıyoruz hayalimizde. Kimi zaman gözyaşına tanıklık edeceğiz. Kimi zaman acı ve kedere. Bazen bir çocuğun oyuncağını göreceğiz hayali dürbünümüzle, bazen bedeni paramparça olmuş bir kadına ağlayacağız. Yol ve hayal. Yol bizim hayal bizim. Öyleyse “vakit geç olmadan” kapatalım gözlerimizi ve başlayalım yolculuğumuza…

***
Burası Filistin. Kan ve gözyaşının eksik olmadığı, küçük bedenlerin tonlarca bombayla paramparça olduğu “yitik sevdamız.” Sözlerin bir anlam taşımadığı, sessizliğin bir çığlık gibi gecenin ortasına döküldüğü yer burası… Burası Filistin. Tarihin en kanlı sayfası. Bitmeyen savaşların ve gözyaşının sıradan sayıldığı “uzak ülkemiz.” Kan pıhtısıyla incecik bedenlere nakşedilmiş görkemli haritanın en parlak, en altın sarısı köşesi…

İstanbul, bizi kapalı bir hava ile karşıladı. Toprak hafif hafif rahmetlenirken, kara bulutların ortalığı kaplaması bir seyyah için hem güzel hem de kötü bir haber. Yoğun tempo ve koşuşturmaca ardından akşam Beşiktaş Sinan Paşa Medresesi’nde abdest ve namaz ile kendimize geliyoruz, sanki hücrelerden bir piri fani bahçeye çıkacakta bizi kucaklayacak. Şimdi vapurdayız, iki yaka bir düğme misali birleştiriyor koca kıtaları. Avrupa’ya geçince batılı olmadığımız gibi Asya’ya geçince de doğulu olunmuyor, nasibimize düşen iki arada bir dünya… Üsküdar Valide Sultan’da yatsı namazı ve Çınaraltı’nda çay. İskender’in misafiri oluyoruz. Çınaraltı’nda ziyaretçilerimiz var; Gerçek Hayata yeniden cansuyu olma yolunda Faruk ve kadim dostumuz İbrahim Paşalı.