Mevsim normallerinin altında seyrediyor
İnsan… Hayatı ve etrafı,
Buharlaşıyor her şey, her şey zamanla
Sen, ben, biz ya da onlar meselâ!
Her şey güzel yavrum,
Her şey
Normal seyrinde ilerliyor aslında

Saçları
rüzgar estikçe
yağmalanan şehir
hissi veriyorken
Don Kişot’un cesaretini öğütüyor
yaşlı bir kahve değirmeni.
El çabukluğu
Yemen’den dönen bir kervan hızında.

Kuru sarı bir İstanbul gününde,
gönlümün diplerinde kalmış semtinde
yangında ilk kurtulacak kadın sendin;
.Külde kalmış odundan siyah gözlerin;
ve saçların
yangından kaçışan rüzgarla savrulurken,
Lale Devri’nden kalma saraylı bir kadın
kokusu bırakmakta.
-Nedim’in harfleri kadar şuh-

Hep uzaklara gitmek isterdi
Tanrı dileğine yüzünü gösterdi
Yüreğinde götürdü ne varsa ahretlik
Niyaz, dua , tevekkül, umut.
Uzağın kızının bir adı da seherdi

Seviyorum sözcüğünü kullanarak güne başlamalıyım
Dokuna bilmeliyim bakışların arkasındaki sevgi tomurcuklarına
Okşaya bilmeliyim sevgilinin yüreğini
Söyleye bilmeliyim hayata mana katan sözleri

/Bir İstanbul M'Asalı.../

Yedi tepe üstünde yedi idam sehpası..
Sokakları daracık, parmaklıksız koğuştu .
Minarede yankılanan öksüz Edep Selası..
Beyoğlunda Çan sesiyle tokuştu...

Gönlümü
Kopanlarla dağıtırken
Gecenin ayakları altında

Sokağa yetmeyen lambadan
Daha beterdi yetmezliğim
Döküntü bir şehirden
Çıkmayan sokağıma fenerdim

Seni yağmura daha çok yaklaştıracağım korkma
Bir tohumdan yükselen aydınlıklar getirdim şarkına
Üzgünlüğün ne ağır ve ışıklar getirdim
Aydınlansın diye ruhunun çevresi, yorgunluklar getirdim.

Şiirlerde aradığımız nedir? Acının, sevincin, yalnızlığın, hasretin, aydınlığın, hakikatin mısra mısra dile gelişi. Ruhun seyahati engin denizlerde. Dokunulan, duyulan bir iç yangını. Çekilen sızının siyah-beyaz fotoğrafı. Şu dünya yolculuğunda sesimize bir ses veren var mı? Başkasının şiirlerini okurken kendimizi de okuruz. Şiirlerde tanımak insanı, şiirlerde derinliğine…

Sahil dil bir şiirin olmazsa olmazı. Şiiri var eyleyen sahici bir duruş ve iç kanamadır. Yaygın bir ifade ile samimiyet. Şiirin gücü ve güçsüzlüğü burada saklı. Bir dönem parlak mısraları ile anılan bazı şairler şimdi unutulur oldu. Mesela Mehmet Emin Yurdakul, Enis Behiç Koryürek, Behçet Kemal Çağlar…Halbuki kendi dönemlerinde bu şairler nasıl da “yıldızlı pekiyi” idiler. İri, şatafatlı, allı pullu mısralar gün gelir de bir balon gibi sönüverir. Kim ne derse desin, zaman yetkin bir seçici.

Dün
kapımda gizemli olmaya muktedir bir adam
avucumu matematiksel hesaplarla kestiğim hançer ona ait olmalı
tarihin tekerrüründen kime ne
geleceğimi belirleyen yeraltı örgütleri
çok mu umurumda