bir mevsimin gölgesinde,
ceplerde eller.
ve üşüyen rüzgarı,
yere çarpan yağmurdan;
gözyaşları sızar,
şehrin dargın mazgallarına...

kalmamıştır beline sarılacak,
surları kentin.
ve çekilmiştir fecre mavera,
rehin almıştır gökyüzünü,
bir sis mafyası...

çocukların mavi uçurtmaları,
parmaklık rolünde sahneye çıkan,
gri bulutlara takıldı.
yuvarlandı dünya.
ve bulutlara hüküm giyen uçurtmalar,
afrika'ya yağdı.
elleri semada,
gökyüzünü tuttu avuçlar.
siyah ve mavi...

lacivert gözlü bir güvercin;
çatılarda prangalı,
ailesine bir tutam beyaz kanat bıraktı;
şahit yazılmış gökyüzünden.
masal değildi bakışlarındaki kitabe.
kal'u belada yazılan,
bir çift sesti...

kalbine bastığı surların,
harabelerindeki gölgeleri,
gökkubeye işledi bir adam.
mavi uçurtmaların yeşil damlalarını,
okyanustan topladı güçlükle;
bir medcezir vakti.
ve tekrar bıraktı gökyüzüne;
lacivert gözlü güvercinin kanatlarında,
çocukların mavi uçurtmalarını.
bir buz dağının sureti vuruyordu,
sesi kısılmış ummana.
fakat buzdağının gölgesi değildi,
maveranın koynuna düşen.
bir ibrahim'in cemaliydi...
gül kokan çehresiyle...