Rüya görerek uyanmanın bilincindeyken mutluyum. Rüyanın 1. şahsı muhteremi olduğumda hani… Rüyada olan tüm sesler adıma hasretmiş gibi bir tutum içindeler. Tüm gözler üzerimi yokluyor. Ben rüyamdan ne bekliyordum ki? Rüyadan ne beklenebilir ki zaten kâbus olmamasından başka. İşte beni memnun eden tek şey; rüya… Sevdiğim kızın ismi…

İsminin modern olduğunun farkındayım. Ama hiç eskimiyor, yenilenmiyor bende olduğu gibi kalıveriyor, azalıp tükenmiyor. Kitap okuyorum dank kafama vuruyor Reşat Nuri; “Bu saadetin bir ay, bir buçuk ay sonra yeniden bir rüya olacağını bile aklına getirmiyordu." Mecaz anlamlarda bile onu ararım ben böyle… Rüya görmek için uyuyan garibin tekiyim.

Yürüyen insanlar uykumu getirir hep. Onları izlerken uyuyakalma ihtimalim yüzdeleri zorluyor. Ama olurda Rüya yolu zorlar geçer diye ayık kalıyorum. İş çıkışı sendeleyerek başı dik geçecektir. Ben beklerim. Beklemek güzel şey… Beklemek tebessümle karışım bir hüzün aslında. Bekliyorum önümden geçiyor selam veriyor, tebessümünü eksik etmiyor (bir kere etti aslında… O gün ne haldeydim görseniz… Nasılsın rüya? Dedim bana bakmadan iyiyim ne olsun, dedi geçti… Ne baktı, ne güldü, aslında gitti ama ne de yürürdü… O hali kaldı bende) ve geçip gidiyor… Kalıyor aslında, yok yok gidiyor. Kalsa iyi ya gitmeye can atıyor kirpikleri…

Rüya bu başka bir şeye benzemez. Sizi terk edişi, size ait olmayışı hep aniden ve kısadır. Bir dakikadır rüyalar. Rüya, verilmemiş mektupların bir anda yakılmasıdır. Bir gün açığa vurulduğunda hayır cevabı kâbustur. Kâbus korkusuyla uyumamak mı? İşte buna verilebilecek argo bir isim biliyorum…

Rüyayla konuşmaya karar verdiğimde, oldukça cesaretliydim. Provamı yapmış, jilet gibi olmuştum. İş çıkışı kapıdan geçerken ona çay içmeyi teklif edecektim. Aynadaki sanki ben değildim oydu. Kirpiklerime hükmedişi yok muydu? İşe geç kaldım kendimi izlerken… Uzaktan bir gören olsa halimi! Aman ya Rabb! Deli diye kondururlar bu halimi oraya buraya. Bilmezler ki rüyalı gözlerimi…

Rüyalı gözlerimi aldım çıktım yola. İş oldukça yoğundu. Öğle yemeğinden arta kalan zamanda ve çay saatlerinde ayna karşısındaydım. Tuvaleti büyük bir üslupla kilitledim. Vakit geçti çabucak. Müdür baya bir bağırmış ben yokken, kaçırdım. Üzüldüm aslında. Çünkü ilk defa kafaya takmadığım bir bağırtılı günüm olmuş olacaktı. Takmam gereken daha önemli şeyler olacaktı…

Akşam saati yaklaştı. Bende bir heyecan, çaycı çocuğa fazladan para verdim. Bir sevindi ki… Ve beklenen an geldi. Rüya başı dik yorgunluğuyla kapıdan geçerken:

- Rüya, nasılsın? Dedim…
- İyim rıza sen?
- Ben de iyim. Vaktin varsa birer çay içelim mi?
- Aslında yok ama eve gidesim yok be rıza, gel içelim.
- Tamam, geldim hemen.

Aşağıya uçarak indim. Ah! Ne desem size Rüya’mı tabir etmek için. Neyse aşağıya indim ve yürüyerek sahilde ki çay bahçesine gittik. Oturduk. Hal hatır derken ben konuya girdim:

- Rüya, seninle uzun zamandır tanışıyoruz. Beni az çok tanımışsındır. Bu yüzden sana söylediklerimde samimiyetimden şüphe etmeyeceğini düşünüyorum. Bu benim için çok önemli bir mevzu…

- Evet rıza, tabii ki samimiyetinden şüphem yok… Dinliyorum merakla…

- Uzun zamandır, kapı önünden bir hayalin geçip gidişini besliyorum yüreğimde. Hiç kalmayan bir hayalden bahsediyorum. Bu hayal canımı yakmayı öyle iyi beceriyor ki… Farkında değil… Farkına varsa canım belki daha çok yanacak… Her gün iş çıkışı aynı saatte… Kirpikleri bana yeni bir memleket sunuyor. Canım yanıyor, kilitleniyorum. Ses etmek isteyip yerimde sayıyorum… Adını yaşamak için uyuyorum rüya… Rüya görmek için…

Uzun bir susuştan sonra:

- Rıza, bunlar çok sıcak duygular… Fakat…

Ah bu müdürler! Öğle saatinde bile adamı uyutmuyorlar.

- Ahmet abi ben ne zamandır uyuyorum ya?
- Rızacım, 2 dk önce çay istedin… Hadi çayını al gel rüyanı hayra yoralım…
- Öyle mi? Geliyorum…

Üç ileri bir geri bu hüzün… Ziyanda uykularım.