Adam alnından ter, elinden yağ damlar halde son duyduğu haberle taşınmaz hale gelen bedenini koltuğa bir çuval misali bıraktı. Bin bir hesap ile ona geçinmek için reva görülen 500 lirasını da artık almayacaktı. Birilerinin bir oturuşta ki sofra donatma parası bile olmayan rakamlar o adamın geçimliği idi. Yaşı 50 olmuştu; yarım yarım yatan sigortalar ve yeni alınan kararlarla mezarda emekliliği bekleyecek şansı bile kalmamıştı. İşten atılan 15 arkadaşını da düşündü; kimi evlenecekti, kiminin çocuğu olmak üzere idi, kiminin hayalleri vardı. Ve kim bilir kaç kişi zaten yeterince fazla olan işsizler ordusuna kayıt olmuştu. “Bize reva görülen bu hayat acaba neden ?” diye düşündü. Ne yapılmak isteniyor. Kimler kazançlı, kimler kaybediyor. “Fakat gerçek hesap günü de var.” dedi karşısındaki adamın bile duyması zor bir sesle...

Kendi hesabına yanlışını düşündü: “Ben nerede yanlış yapıyorum?”

“İçinden rantiyecinin yüzü gülüyordur.” dedi. Onlar bu dünyada her daim kazanmada ve kimse onlar için bir hesap yapmıyor. Bizim üç kuruşumuzdan alınan vergiyi bile onlar vermiyor. Sürekli semiriyorlar.

Bir mırıldanma duyuldu adamdan şükür.