Yazmak dünyanın en zor işidir şüphesiz. Çünkü yazmaktan maksat dilin söylediğini, aklın düşündüğünü, kalbin hissettiğini bakileştirmektir. En azından bu koridorda birkaç adım atabilmektir. Baki olan yalnız Allah’tır. Öyle ise bakileştirme ameliyesine sadece Allah’ın kudreti kafi gelebilir. Buradan aklıma şu enfes yorum geldi: Sofiler velayeti tasnif ederken velayet-i kübranın tarifinde onun Allah’ın sıfatları ile sıfatlanabilmek olduğunu söylerler. Öyle ise yazar yani dar anlamı ile şair, Allah’ın bu sıfatına ulaşmayı kendisine bir gaye-i hayal ittihaz etmiş veli namzedidir diyebiliriz.

Şiir nedir sahi? Şair kime derler? Şair olmak için illa şiir yazmak mı gerekir? Şair ne zaman doğar ne zaman ölür?

Gönül ikliminden bizlere nağmeler seslendiren bir gönül sultanı şiir için der ki; “Şiir, bir yürek hoplaması, bir rûh heyecânı ve bir gözyaşı. Aslında göz yaşları da kelimelere baş kaldırmış saf şiir demektir.” Bütün bir hayatım gözümün önünden geçiyor bir anda ve soruyorum kendi kendime, benim yüreğim ne zaman hopladı, bu hoplama veya irkiliş ruhumun heyecanla sarılmasına vesile oldu mu? Göz yaşlarım bu ahvalime tercüman mıydı?

Evet göz yaşları hakiki şiir ve şairin habercisidir. İnsan namütenahi ile sarmaş dolaş olduğu anlarda bulut bulut yaşlar tezahür eder sinesinde. Öyle ise şiir insan için namütenahi ile buluşma noktasıdır diyebiliriz. Böyle bir buluşma noktası bir çok esrarın inkişafına, işaretlerin bilinmesine gebedir. İnsanın sonsuzlukla yüz yüze geldiği anların sadece yalnız kaldığı zamanlar olduğunu nazar-ı itibara alırsak şiir için yalnızlık güftesinin yegane bestesi diyebiliriz. Tabi böyle bir besteyi de sadece şairlere ait bir kısım solmayan çiçekler ve bu solmayan çiçeklerin çevreye saldığı ahenkli koku vücud mertebesine çıkarır.

Şair, bir şair, bir şair… Kalbinin sonsuzluk muştularını fani dünyaya taşıyabilen kamet, taşıdığı muştularla sonlu olan varlıklara ebed yolunu açan Akl-ı Evvel’in yeryüzündeki temsilcisi, kainatın içinde sahibi tarafından mezc edilmiş ahenkli, el değmemiş güzelliklerin avcısı, gönül verdiği varlığın büyülü dünyasında soyunun şarkısını her zaman tek vücut olup söyleyen ışık ordusunun mütevazı bir neferi…

Hakiki şairin şiiri bazen büklüm büklüm bir yakarış, bazen sevinç gözyaşlarıyla abdest almış neşelerin tezahürü, yeri geldiğinde insanın iç dünyasındaki iniş-çıkışları dile getiren bir orta fasıl, bazen ruhun hüzünlerine tercüman nefes nefese tükenmez soluk… Bütün bunların karşısında hakiki şiir, garipler kervanının kervancı başına sunulan bir övgü. Övmek ne mümkün nam-ı diğer yokluk.

Şairlerin ekseri ne zaman şair olduğunu bilemez veya ne zaman şair olduğuna karar veremez. Yüzlerce şiiri olup hala kendisine şair demeyen o kadar çok insan var ki.. Kanaat-i acizanemce şiirle doğar şair ve her şiiri onun yeniden doğuşudur.. Hep doğmak vardır şairlerin kaderinde. Şairin ölümü şiirinin son noktasındadır. Ama her şairin mutlaka bir yarım kalmış şiiri vardır. Bunun içindir ki ölüm nedir bilmez şairler. Şimdi bana İstanbul aşığı Yahya Kemal’in veya şairlerin sultanı Necip Fazıl’ın öldüğünü söyleyebilir misiniz?

Tam bu demde şiiri sadece mevzun bir sözler manzumesi olarak anlamasak, ruhu cezbeden, vicdanları harekete geçiren, hayalleri süvari atlarının hızıyla yarışacak seviyede kanatlandıran nesir görünümündeki abidevi şiirleri göz önüne alsak, esasen her şeyin bir şiir ahengi içinde olduğunu görürüz. Öyle ise ölümsüzlük iksiri ahenkte gizli. Ebede namzet ahengi fark edebilmek de gizli. İnsan, küçük bir kainatsa, en nihayet insan kendisi kadar şairdir. Yani ki ebede namzettir…

Şair için önemli olan şiiri değil, şiirinin tekevvün ettiği hayat felsefesidir. Hayat felsefesi ise zamana, mekana, duruşa ve duruma göre değişir. Bir adım daha atacak olursak şairin zamanın, mekanın, duruşun ve durumun neresinde olduğu da hayatî bir önem taşımaktadır. Çünkü dar anlamıyla duruşun veya mevziin ne olduğu mevzuun ne olduğuna delalet eder.

Şair bir zaman çile merkezli şiirler yazarken başka bir zaman aşk, sevgi gibi romantik konularda iç dünyasını beyaz sayfalara aktarmaktadır. Bir başka şair de bütün bir ömrünü bir mevziden yani ki tek mevzudan ibaret sayıp kendi seçtiği yolda ilerlemektedir. Bir başkası ise bal arısı gibi her bir çiçekten öz alma telaşında olabilir. Bütün bunlar veya bu durumlar neyin göstergesidir diye bir düşünce jimnastiği yapacak olursak karşımızdaki tasavvufî bir hat çalışmasını okuyor gibi “Ya hazreti insan” dememiz elzemdir.