Aşkın meczup hallerinde yitirilirken yüreğimizdeki sevgi dipdiriydi...
suların bulanık lahzalarında vaktin bir hayli vakit olduğu anlarda
kırık kalbin üzerinde büyüyen hüzünler nefesin ömrünü daraltıyordu...
sökük bir kazak işlemesini andırıyordu yarin bakışları
sökük yorgun ve suskun.
hayallerim dar ağacında asılı bir hengame zırhı
zamanı kanatan, ruha dokunan.

Suyla yıkanması mümkün olmayan elemler çepeçevre sardı baharı
kötürüm duyguların yokluğundaki bahar mevsimi
hangi çiçeği açtırır solan duyguların nazarında...
bu esaretin bedeli yitirilmek, banktaki serçeye denk düşmek...

Dipdiri yürek yoruldu
serçenin ruhuna bulandı...
bahar mevsimi yürekte soldu...
kendini hiç bir diyarda bulamadı.
sustu küstü ve gitti...