Daha ben
Gözlerinden kucağıma düşen
Nergis demetinin kokusunu
Doyasıya değil
Hiç duymamışken
Erken gittin sevgili

Yalnızlık kandilini
Güz yapraklarının
Sarılığına
Yaktın ya sevgili

Bir yılın değil
Bin yılın ağırlığını
Taşıyan omuzlarıma
Astın ya sevgili

Dalından yapyalnız düşen
Limon yaprağının
Hüznüdür bana kalan
Bıraktın ya sevgili

Okyanus balıkçılarının
Deniz balıklarını
Bağladıkları ağ gibi
İçime bir düğüm
Attın ya sevgili

Sevgi şiirinin
Yazılası kalemidir şimdi
Azabın damıttığı güzel yüz
Soldurdun ya sevgili

Anca ölüm kalır geriye
Bir başına ağladığım gecelerin
Dingin aydınlığında
Anarsın sevgili !