Askeriyenin, çizdiği kader çizgisinden kaymış topluma bir çeki düzen verme ve haddini bildirme girişimi olarak darbeler, militarizmin en görünür ve en şiddetli hallerinden biridir.Toplumun, üstüne giydirilmiş deli gömleğinden çırpına çırpına çıkarttığı uvuzların budanmasıdır."Ve yarattığı tahribat buradaki hiçbirimiz için bir muamma değil."

Ancak ben babamın beşiğini tıngır mıngır sallar iken ortaya çıkmış askeri zihniyet yaşamımızın en ücra köşelerine sızmışken, insanlar kitleler halinde tıkıldıkları okullardan, evlerden, türlü çeşitli "yaşamayı unutma zorbalara itaat etme" düsturlarıyla terbiye edilmişken, eller her an havaya kalkar ve tokatlar, yumruklar olarak inerken, "her türlü sapmaya karşı" sopalar hazırda, silahlar ceplerdeyken, çatık kaşlı ve mazallah cellali resmi dilin kükrediği burlarda temsili demokrasiye payeler biçmek " sopayı kimin tutacağını ben seçeyim bari" demektir.

Ama parlamento yıllardır açık? / yıllardır seçimler de tıkır tıkır yapılıyor ve efendiler bize belli aralıklarla efendiliklerini onaylatma şansı veriyorlar? Gel gör ki darbe kabusunda uykularımızı bile kurtaramadık/ onun için şu anda sokaktayız! peki bir dönüp sandıklardan çıkan efendilerin ve onları seçenlerin zihniyetlerine bakmakda fayda yok mu?

Takım elbiseler ve tayyörlerden oluşan "sivil gardroplar" da ünüformalar kadar zevksiz! denemeye kalksak ruhumuza dar gelir! askeriyenin giydirdiği deli gömleği mi, at gözlüğü mü? bostan beygiri mi olacağız parya mı? bundan başka seçenek olmayabilir mi?

Bu ülkede darbe diye bir korku tahrip edilmiş hayal gücümüzün bir ürünü değil de her an gerçekleşebilecek bir ihtimal ise, güçlü bir ordu isteyenler olduğu için. keşke onları orduların önce kendi ülkelerini işgal ettiğini ve asli görevlerinin öldürmek olduğunu unuttukları zamana geri götürebilsek! keşke güçlü bir iktidar için sandıklara koşanlara, iktidarların ancak ve ancak bizim gücümüzü emerek güçlendiğini hatırlatabilsek!

Darbeleri ve bize yaşattıklarını lanetlediğimiz bugün, her birimiz bir kez düşünelim istiyoruz : BİNLERCE İNSAN ÖLDÜRÜLÜR, YÜZLERCESİ KATLEDİLİR, YİNE BİNLERCESİ İŞKENCE TEZGAHLARINDA SAKATLANIR, RUHLARI KARARTILIR, ÖLDÜRÜLÜRKEN SUSMAK MIYDI SADECE HATAMIZ? yoksa rızamız var mıydı olana bitene, güdülmeye? yani ast üst ilişkisinin bütün toplumsal hayatımızın temeli olmasına ? normalleştirmeye, anormal görülenin yok edilmesine? tepkileştirmeye ve ötekileştirmeye? eğilmeye, eğitilmeye?

Belki bugün için en samimi tavır kendi mazlumluğumuzu sadece efendilerin zalimliğiyle izah etme kolaycılığından vazgeçmemiz olabilir.

YAZAN: BİR KISIM ANARŞİST
(yirmibir/haziran/ikibinsekiz taksim istiklal caddesinde dağıtılan bildiri)