Tâ içinden sövdü öteki adam
Kelimeleri boğarak…
Kan kırmızı dudaklarından
Ketumiyeti ifşa oldu!
En yakınından, en uzağına…
Öyle yalnızdı ki
Öyle misafirdi ki!
Zannedersin Platon…

İşkence yeni başlamıştı henüz!
Taşralığından mıydı;
Bunca şatafatı
Bunca cümbüşü!
Sahi ya; mutlu olmak
Hayatî mesele miydi?
Duyulurken kahkahalar
Yine o çığlık nüksetti
Şehrin sokak aralarından…
Ne de olsa her defasında
Herkese rağmen yaşamayı
Yaşamak bilirdi inatla!
Ve gölgeler ilişti duvarlara
Hüngür hüngür ağladı
Öteki adam…
Herkes herkese öykünürken…
Mağara istiaresi
Modern kazığını atıyordu
Şehirliye...
Seyir etti usul usul
Kıçını döndü hakikate!
Hemen sonra:
Yine aynı yerden, aynı soluğun
İsyanı belirdi patavatsızca:
“Zindan bu hayat!”
Duvarlara yansıyan gölgeler
Hiç bu kadar
Vahşileşmemişti belki de;
Ve belki de
Bunca yapmacık sırıtışlara
Kurban gitmemişti yalnızlık…
Katiline naz yapmanın hazzı
Utanmazca alay ettirdi
Sıkıntısına müptela tipe!
Refakatçi aranıyor anonsu
Kâfi ve vâki iken
Kan kaybından gitti adam…
Hiçbir şey olmamışçasına
Hiçbir şey olmuyormuşçasına
Kahkahaları ile mutlulardı
Erkekli, kadınlı…