yağmur yağıyor kirpiklerine
gözlerin şehirden akıyor
serçenin üşüyen vücuduna bezeniyorum
fatihin kuzey tarafındaki serçeleri hatırladın mı
bir çift gözle beslediğimiz serçeleri
gözlerin diyorum gözlerimiz diyorum...

Dağınık saçların bir gece mavisi
Solgun bakışla bir ışık huzmesi aklımı alan
Sancılar kıvranır bedenimde uykusuz gecelerin serencamında
Rüyalarımda

Şair Abdurrahim KARAKOÇ’un Mihriban şiirine Nazire

Sarı saçlarıma deli gönlünü
Bağlasan da çözülüyor yiğidim
Bu sevdada bulamadın yönünü
Yolun sonu seziliyor yiğidim!

Pusatsız gözlerimizde kızgın bir demir
Çile örsünde inatla dövülmeyi bekler
Önümüzde çağın küf hatıratlı tablosu
Sehpasız ve çapasız günler düşlerim

İstanbul üzerine birkaç not.. (Şiir gibidir; ama şiir değil İstanbul gibi)
Zor gelir insana İstanbul için şehirlerden bir şehir demek.
Çünkü İstanbul şehirlerin sultanı veya sultanların şehridir.

İstanbul, su medeniyetinin başkenti
Yahut başkentlere âb-ı hayat sunan bir sikaye neferi.
İstanbul, bir çiçek
Hem yaz hem kış rengarenk…

Kapansa birer birer bî-miftah ebvâb
Yetişir Cevâd-u Kerîm-u hem Vehhâb

Tedâhul-u ebvâb sırrun ale’l-esrar
Muktezâsı tektir ki fettâh, esir âr

Aşk-ı hakiki için mecazdaki yâr
Bir gölgeden ibaretmiş meğer, hem hâr

"Baba ve oğulları mıdır " yalnızca
hafızalarda kalan muhteşem ikili!
Yeni bir ikili size
baba ve kızı
-babasının kızı-
-kızın babası-
yine o serinlik nedir bilmez Temmuz ayı
yine de akşam galebe çalar günün yangınına
kızın babası çay beklerken içeride
babasının kızı unutuvermiş ocakta çay suyunu
kız o zaman şimdiki gibi sevmez elbette çayı
daha sıcak gelir arkadaşlarla oynanan saklambaç
su bitmiştir çaydanlıkta

Şehzâde, avuçlarım ter
Yorgun akşamüstlerinde hayatın
Dalgın, ufka bakan süvariler gibiyiz
Şehsüvâr olmaktan ümit kalmadı
Atları vurdular önce
Ve ardından yiğitliği gömdüler
Bir çağ başlangıcıydı

Beyaz melekler uçuyordu
Yüzüme kondular
Ruhuma dokundu
Eridim

Mezelya
Gözleri güneş karasında gece saklayan kızlar
Geçiyor sokaklarında Mezelya kaçı vurgun sana
Kaçı dilinde şarkı şarkı seni söylüyor.
..
Sen gecelerden aldığın dualarınla
Kitaplarına gömüyorsun gözlerini
Bir güneşi kanatlandırıyorsun kabirlerin üzerine
Ellerinle uzanıp saçlarını akıtan bulutların var
Geçmeyen günlerde oyunbozanlık yaptığın
Aykırı sabahlarda.

Mezelya
Ak süvariler geçişiyor İstanbul güzü gibi dudaklarına