Eleştirmenler edebî türlerde belli yapı elemanlarını ifâde eden, göz ve gönüllere türlü mânâları ağdıran, akıl ve idrâk melekesine apayrı fikirleri aksettiren bazı temel unsurları – bildiğiniz gibi- tesbit etmişlerdir. Bu nevi unsurların klasik tanımları çokların karihasında. İşin o yanını “ estet”lere bırakmak, demek istediğimi daha kestirme yollara çevirir.

Irmaklarca, Murat Soyak’ın ilk göz ağrısı. Yılların birikimlerini mısralara aktaran şair taşralı. Niğdeli. Niğde de doğup büyümüş. Marmara Üniversitesi Eğitim Fakültesi Türk Dili ve Edebiyat bölümü mezunu. Bir dönem “gül aydınlığı” adlı bir dergi çıkarmış.

Kelime iştikakı , türediği kök kelimeler, filos ve zofos; ikisi birlikte “ Düşünce dostluğu veya devamlı fikren arama taraftarlığı” manasındadır. Tatbikat ve şuur bakımından da aşağı yukarı aynı manaya geliyor. Bir farkla; “hiçbir önkabul veya değerler sistemine bağlı kalmadan yapılan bir düşünce arayışı...”

Şeyh Galib denilince, kalem ehli ya da edebiyata müştak insanların çoğunun aklına eminim ki “Hüsn ü Aşk” mesnevisi gelir. Hani “mecazi” bir aşk hikayesinden hareketle, türlü alegoriler kulanılarak, “aşk-ı hakiki” olan “ Mutlak Maşuk”a vasıl olunmanın hikayesi var ya; işte o eser.Meselenin daha fazla “derun”una inen “kalp ehlince”, yazıldığı lisanın farklı olduğu “Mem ü Zin” mesnevisi ile mukayese neticesinde bedihi kanaatlere ulaşılabilen manzum hikâye.

Aynalarda öyle bir ben var ki kimi zaman bir çocuk kadar saf ve temiz, kimi zaman delikanlı çağım kadar genç ve dinamik, kimi zaman yüzünde derin izler taşıyan bir ihtiyar. Keşfedemediğim bir kilit gibidir gözlerim aynaların gözlerinde. Hayat denen bu saklambaç oyununda sobelenmek istemeyen bir ebe gibiyim. Gözlerimi kapatsam da kapatmasam da anahtarını arayan bir kilitle aynı kefedeyim .