Yanmak bana düşer sevda ateşinde,
Atılmak bana düşer dipsiz ölümsüzlük kuyularına,
Uçmak bana düşer engin aşk bulutlarına doğru,
Yanmak bana düşer aşk ateşinde
Giymek bana düşer ateşten bu gömleği
Savunmak bana düşer güllerin goncasını
Diken olmak bana düşer gül bahçesinde
Söylemek bana düşer bülbülün yanık türküsünü

Bismillahirrahmanirrahim

2008 benim için özel bir yıl. Eğer bir sorun olmazsa, Rabbimin izniyle Veliaht Prensim geliyor, hem Hüseyin hem de Cemil. “Hüseyin” babam kadar dost canlısı ; “Cemil” üstad kadar hakikatin peşinde koşan biri olması için bu iki ismi kafa kağıdına yazdıracağız.. Ve annesi tanıdığım en iyi öğretmenlerden biri olduğu için ayrıca nasipli çocuk.

SİTEM DEMEYECEĞİM! (Sitem ve Teselliye Dibâce)

Bir gülümsemen yetecek aslında
Hayallerimin aks-ı sedası için
Veya bir milletim deyişin
Gönülden, tartışmasız arzunla,
Hani kürdî demiş ya talebelerine
Benim kim olduğumu bilseniz
Kapımdan sürünerek girersiniz diye
Ha işte öyle bir şey ruhumdaki çalkantılar..

sızılarla paklanan bağrım,
biz hangi acıların ruhunda kıvranırız tükenmiş iken kelimeler
sarmalansın hayat anların zansızlığında.
alev topları sarsın her bir yanı..

Bir ülke var, üstünde hepimizin yaşadığı.
Bir ülke; bağrında saklı nice şehit evlatlarıyla, mahzun ama onurlu.
Bir ülke ismi güzel, kendi şirin bir diyar…
Bir ülke: Türkiye!

Bir ülke var, bize Vatan… Şeref sayfalarıyla, zaferlerle, destanlarla donanmış şanlı mazisi. Erenler, gönül sultanları, Hak aşıkları şereflendirmiş bu değerli toprakları asırlar boyu.

Mürekkebi akmış zamanların deli gömleği giyinmiş çocuklarıyız biz. Ütopyalardan arta kalmış nihân bir yalnızlıkta vukû bulmuş hayallerimiz süzülmez kağıtlara kalemlerimizden. Sahih ve sarîh vakitlerin aydınlığında yola çıkmış sözler büyütürüz seherin muştulu rüzgarlarına yoldaş ve sırdaş eylediğimiz.

Biliriz sevda nedir, sevmek nerde başlar, ölüm nerde sonlanır. Gözyaşının bedelini ödemek çoğul yalnızlıklar arefesinde ve yolların kesişmediği noktada buraya kadarmış deyip usulca çekilmek hayatlardan, solgun bir bahar akşamında yağmura tutulmuşken haykırmak dünyaya yine usulca; yağmurlardan arta kalanlarla savaşımız…

“Ne yanar kimse bana ateş-i dilden özge
Ne açar kimse kapım bad-ı sabadan gayrı”

Gönül şairi Fuzuli, bu mısralara emanet eder hüzün ve teslimiyetini. Bir sitem hali söyletse de onu, bu buruk serzenişin adını vermese de; yalnızlık, artık bürümüştür kaderini. İsyan değil tevekkül, yürek kırgınlığından öte kendi haline çekiliş, sabrın gölgesine sığınıştır bütün yapabildiği.