Su Akar Yatağını Bulur

1990 senesinin kış mevsimi sert geçmişti. Durmadan caddeleri, sokakları dolduran kar, uzun seneler unutulmayacak bir kışın resmini çizdi insanların zihnine. Gurbette idi. Lakin o da alışmış, o da benimsemişti Konya’yı. Çünkü ikinci senesini doldurmak üzereydi. Yabancılık çekmiyor, yaban olarak görülmüyordu. Gerçi on sene önce ablasını bu diyara gelin etmişler, o zamandan sonra gidip gelmeleri hiç eksik olmamıştı. Kâh yeğenlerinin doğumu kâh hastalık – sağlık... Ama bu sefer durum farklı idi. Eniştesi ve ablası, tersine dönen işleri yüzünden baba ocağına zorunlu dönüş yapmışlardı. Bir senedir tamamen yalnızdı. Binlerce, milyonlarca evinden barkından ayrılan, kısmet ve istikbal gayretine düşen gençlerden biri gibi. Tek başına.

Köşe Taşlarından Biri

Okuldan dönüşte yine Adliyenin önünde indi. Şubatsa da baharı müjdeler bir hava vardı. İkindi ya okundu ya okunmak üzereydi. Yaklaşık 2 haftalık bir alışkanlığı devam ettirmek için İnce Minare’nin yanındaki pastaneden iki puaça alarak doğruca eve yöneldi. Öğle yemeğini yiyecekti. Yapılacak dünya kadar iş onu bekliyordu. Okulun yorgunluğunu unuttu hemen. Kendini iyi hissettiği yerlerin başında gelen evine, dalgalı denizden limana sığınan gemiler gibi demir attı. Masanın üzerinde Sayha’nın son sayısının taslağı vardı. Eksik kısımlar için dosyalarından birkaç yazı daha çıkardı. Gözden geçirdi. Mesele yok gibiydi.

Kerem'in Hatırâtı'ndan Bölüm 2

26. 06. 1991

Hem okuyor hem yazıyorum. Çünkü bolca okuyup bolca yazmam lazım. Her ne kadar günümüzün yazar ve şairleri çok okuyup az yazma fikrini savunuyorlarsa da ben çok da yazmak mecburiyetinde olduğum için es geçiyorum.

Ateş attım samana / Bak dumana dumana

16. 10. 1991

Hayattan hoşnud olmanın yolları zor ve sıkıntılı. İsyan, kanıma daha uyumlu akıyor. Kime karşı isyan edeceksin? Sevdiklerimden başlayarak "ölçü"de uyuşamadığım herkese. Elde edeceklerimin ne olup olmayacağı hiç umurumda değil. Önemlisi, karşı duruyor olmak.

18. 04. 1992
Kışı iyice geride bıraktık. Soğuktu, kardı derken bahara dayadı günlerini tarih. fakat şunu fark etmekten kaçış yok: Kış, uzun ve verimli çalışma zamanımı da alıp götürmüş. Saat 20. de hava kararıyor. bir iki hoş sohbetle gece yarısı. Haydi yatalım.

23. 04. 1992
Sayha'yı çıkarmama kararı aldım. Bu safhadan sonra yeniden çıkarmam zor. Uzun bir maratondu. Bitmesi gereken bir maraton. Bitti. Hayırlı olsun.

24. 04. 1992
Konya, ölçüsünü bilmeyen gelişmelerle çalkalanıyor.

28 Nisan 1994

"Seni görünce
yaprak olur titrer
dal gibi düşer
vücudum"

12 Mayıs 1994

"Bir düş gibidir hak ki bu ma'nide bu âlem
Kim göz yumup açınca zamanı güzer eyler"
"Bu alem aslında bir düş gibidir, bir göz açıp kapayıncaya kadar zaman gelip geçer."