“Düşmanlarınıza korkmadan karşı durun. Ölümünüze sebep olsa da doğruyu söyleyin. Güçsüz olanı koruyun ve yanlış yapmayın. Bu sizin yemininizdir...”

Ben ne anlarım film eleştirisinden… Film kültürüm öylesine azdır ki klasik anketlerde yer verilen “en son ne zaman sinemaya gittiniz?” tarzındaki sorulara hep “kem – küm” mealinde cevaplar veririm. Hakikat bu. Ve lakin sevgili editörüm “sen geçenlerde okuyordun Haçlı Seferlerini, gördüm, kaçmaz benden illa ve illa kitabın üzerine (Arapların Gözüyle Haçlı Seferleri Yazar: Amin Maalouf ) yazacaksın film hakkındaki düşüncelerini, o kadar” deyü kestirip atınca bin bir güçlükle temin ettiğim filmi oturup izlemeye koyuldum. O sebeple burada filmin şu sahnesi şöyle, ışık zayıf, atlar besili değil tarzında bir eleştiri beklemeyesiniz efendim.

İki erkek kardeş: Andrey ve Ivan.
Yıllar sonra bir fotoğraf karesinin donukluğunda yaşayan ve sadece “çıkagelen”: Baba.
Oğullarına sirayet eden korkaklığı, sessizliği ile kutsayan: Anne
Bütün bir ömrü, tesirde şaşılmayacak derecede etkileyen bir mevzu: Babalar ve oğullar…
Evet, bir babalar-oğullar filmidir dönüş ve mide ağrısını beraberinde getirir her karesinde.

KUŞKU YOL kesici azgın harami; her türlü şahsiyetin elini soğutan hem de... Ve en, en acısı ‘derinden ve saman altından’ süzülen endişelerin elini kuvvetlendiren!

Bilinir; o da iyice... Peşin fikir ve kimbilir hangi ‘lümme’lerin iteklemesiyle orta yere sürülen kuruntu ve zann, hangi ‘kendini insan bilen insan’a yakışır? Öylesi bir hadiseye zemin hazırlamak da bir ‘nefs hilesi’dir.