"Tarihi olmayan bir halk, kurtarılamaz zamandan
Çünkü tarih, düzenidir zamansız anların."

Zamanı tarihten, tarihi zamandan münezzeh kılamayacağımızı çağımızın mütefekkir şairlerinden T.S.Eliot böyle dile getirmiş bilgece. Faslı düşünür Abdullah Laroui ise bugünü geçmiş yüceliğinden nasibini alamamış, yüceliğinden bugüne bir şeyler damlatamamış bir mâzi, sırf bu nedenle ihtişamından bir şeyler yitirmiyor mudur? diye sorarak geçmiş ile tarih arasındaki o kıldan ince, kılıçtan keskince sınırın kıyılarına ulaştırıyor bizleri. Eğer dünün ışığıyla bugünü aydınlatabiliyor ve bugünün birikimiyle geçmişimize ışık tutabiliyor isek tarihimizle yani bizi biz yapan değerlerle barışığız demektir..

Yaşamı tatlandıracak bir başlangıç; sabah namazında müezzinlik yapan 14 yaşlarında genç ufkumu genişletti. Seher vaktini yaşamanın önemine her fırsat bulduğumda atıf yapıyorum; çünkü ben hayatın ancak bu vakitten hareketle yaşanılır kılınabileceğine inanıyorum. Hayatlarımızda bir devrim olacaksa bu günün ilk vaktidir. Tertemiz havaya temiz kalp ve kafa ile doğmak, bence insanı yenileyen en büyük iksir.

Gündüzü yanan bir temmuz akşamının serin mi serin koyu gölgesi altında bir masa etrafındayız. Masanın üzeri bizden bir numune. Dağınık. Kalabalık. “Dostum” derken hakikaten dostlar konuşuyor.
Muhabbet konuşuyor.
Ehl-i dil konuşuyor…

Erdem Bayazıt’ın vefatını konuşuyoruz heybemizdeki kırıntılarla.
Hakan Albayrak ve Nihat Nasır ve Bekir Fuat ve Fatih Mutlu ve Mansur Taşçı ve Kâni Çınar konuşuyor; bir ağabeyden, hayırla anılan bir dosttan kalanları mümbit Anadolu topraklarına mısra mısra serpiyoruz.

Hâlâ kara kalem mektuplaşanlara hediye edilmiştir

Uzun zaman oldu posta kutum yazılı mektup görmeyeli. Yazılı diyorum; çünkü mail kutumuza az çok mektuplar düşüyor. Değerli bir dostun kaleminden satırlar okumak gönlümüzü genişletti. Hasretine tam olarak teselli olmasada bir katre de olsa yüreğimizin acısını dindirdi. Önce Yüce Dost’a, sonra Habibine, Erenlere ve 21. yüzyılda dostluğun yaşanılır olduğunu hatırlatan yol arkadaşıma selam olsun.

- Hüseyin Yılmaz dostuma-

“Bu bir kaç sahife köklü bir romanın malzemeleriyle kapalı bulunduğu odayı aydınlatan bir ışık rolünde olabilir. Sanki o ‘ bir vatandaşı’ bir yerlerden tanıyorum. Kimbilir evvelki gün gemide karşımda oturan emekli miydi, yoksa Bab-ı Ali yokuşunu güçlükle çıkan genç hammal mı, yahut elinde bir tomar kağıtla yayınevlerinin eşiklerini aşındırdığına çok defa şahit olduğum genç kabiliyet mi?”