Eski Urfa evlerinin avlu ya da damlarında karşılanan huzurlu yaz akşamları. Seyyar ampul ışıklarının altında yenilen yemek, içilen soğuk su ve sonrasında demlenen çaylar. Aile büyüklerinin yalnızlığa terk edilmediği, sohbet ortamının eksik olmadığı, dış etkilerin bölemediği bir hayat bütünlüğü. Televizyonun egemenliğinden azade, güzel insan ilişkileri.

An gelir
Paldır küldür yıkılır bulutlar
Gökyüzünde anlaşılmaz bir heybet
O eski heyecan ölür
An gelir
Biter muhabbet *

Zamansız mide ağrıları sergileniyor vücudumda. İliklerim haber bekliyor sıradan bir kanser için. İliklerim isyan ediyor. ‘Biri şu dünyayı içinden alsın.’ Biri diyorum, şu dünyayı içimden alsın… Bu meret gözlerimi mest etmiyor. Gözlerimin üşütmesi an meselesi…

Üçlü koltukta oturan pervasız kız, arada bir başını kaldırıyor benim olduğum yöne doğru. Yönümü değiştiriyorum, dünya bana dönüyor, boynum tutuluyor. Af diliyorum ve cebimde ne varsa ortaya karışık döküyorum. Cebimden çıka çıka dünya çıkıyor. Ah midem! Bu kramp gözlerimi Japonlaştırıyor.

Akdeniz düşlerine bile düşmeyen birinin
portakal çiçeğine sevdasıydı,
bunca vakit kalemin bile yazmaya hicap ettiği…

Mayısın tazeliğinde takvimler…Bir buğulu name, bin bir çiçeğin kokusunun esintisi, bir portakal çiçeği kokusu savruldu yolcunun yüreğinin izbe sokaklarına…Oysa ki mevsimi geçmişti portakal çiçeklerinin ve mevsimi geçmişti o sokaklara böyle sevdalar düşürmenin… Düşlerine bir çiçek düşüverdi… Ve bilemedi çiçek mi düştü düşlerine yoksa düşleri mi düştü bir çiçeğin ellerine… Bilmediği bir ağacın dalına takıldı gülüşleri inceden inceye…

Bir kuş geçer yücelerden
Bulutlardan da ak pak
Nazlı boynu gerildikçe gerilir.
O ıssız vatan, toprak
Beden beden abanmış birbirine.
Aşağıda / saç yolup fizar eden
Maviş Fırat / Akkalemiz görülür.

-GECEYLE BİR…

Sözün gümüşü çoktan çamaşır suyuna düşmüştü… Gece ilerlemek bilmeyen bir hal almış, insanlar susuyordu… En çok kelimelerin silinmesi gerekiyordu, ama zedelenmiş sözler çoktan ilmeği boğazlamışlardı… Kelimeler tıkanmıştı geceye, gece geçit vermiyordu.

Sarp hüzünlerle, bağdaş kurmuş şehir alevleri, yakmıştı gözlerini. Yakılacak köprüler olmadığından mı artık bilinmez, gitmekten bahseder olmuştu hepsi birden… Köprüler şehirleri biraz daha birbirine uzak kılarken bir geceyle bir cümle âşık oldu birbirine…

Söyle ey sevgili
Şehrin yüreği var mı?
Aşk şehrin neresindedir?
Damarlarında dolaşan kandır mıdır?
Yoksa isyan mıdır?

Söyle organlarını hangi savaşta dağıtığını
Çığlığındaki okları göğe nasıl fırlattığını
Yüreğindeki arkaik sırları kim ifşa etti?
Hangi hüzün rüzgârı saçını dağıttı?
Açıl ey kalbim açıl, aşkın yerini göster bana.

beyazlara bürünen ayazın soğuğunda
yeniden hayat bulan kardelene
al rengini gark olduğu ayrılık acısından alan
gelinciğe
ve gül yüzlü yarin bir tutam zülfünden yansıyan
al rengine

.., tanıma!
Yolum sizin ele düştüğünde
Belimde ırgat yorgunluğu ve
Ben bir misafir biçareliğindeyken
Gözlerim kayar da dokunursa gözlerine..,
Utanırım., Açık etme, tanışıklığımızı.,

Dinsiz görünümlü dindarlarca kınandığımda, dindar görünümlü dinsizlerin arasında dolanıyordum. İnsanlarımın hemen hepsi garipti ve ben göktaşı bekliyordum. Ve sonra ellerimde gözyaşlarımı buldum. Ben dağlarda uçan kuştum, gözyaşlarımdan vuruldum...