Onunla ilk defa nerede rast geldiğimi tam çıkaramıyorum. Ama sıkı bir çatışma zamanıydı. Uzun boylu, sarışın, yakışıklı bir asteğmendi. Miğferinden taşıp alnına dökülen saçlar onu daha da geçleştiriyordu. Fakat hepimizin dikkatini toplayan en seçkin özelliği palaskasında sallanan yünden yapılmış iki minik patikti. Biri mavi biri pembe bebek patikleri. Bunları her operasyonda yanına almayı ihmal etmiyordu.

Tarlaya gittim bugün. Buğday ekili. Sadece buğdayları seyretmekti muradım. Boğazı seyrediyor gibi oturdum, uzun uzun seyrettim tarlayı. Başları tevazû ile eğili başaklar, rüzgarla eğilip doğrulan başaklar… Bir cigara tellendirdim. Başımın üzerinden “acelesi varmış da çabucak oraya ulaşmak istiyormuş” seriliğinde güvercin kafilesi geçti. Kayaların üzerinden ilgisiz bir bakış fırlattı kartal. Kartal, bismillah diyerek açtı kanatlarını.

Günün ilk ışıklarıydı daha.

SALİH DAYI’LARA KIVRILAN SOKAK başını ferahlayarak görünce, düşünen zihninin bir tiyatro perdesi gibi nazla değil, aniden patlayan havai fişek şiddetiyle açılıverdiğini farketmekten memnundu. Yine de çene kemikleri birbirine kenetlenmişti; bu sadece soğuktan veya heyecandan değildi. Olup biten bir yığın macera ve kurulan kumpaslar karşısında, elinde sadece bir “iyi niyet” silahının kaldığını kavramasındandı biraz da... Derince soluklanması ile eseflenmesi de , belki aynı sebebe dayanıyordu; gökteki pırlanta sağanağının , dolunay aydınlığıyla kapanıvermesi, işi cabasıydı.

Merhaba Yaşama;

İnsan bazen bir kuş sesi ile girer cümleye, bazen de bir çiçek kokusu... Ve her zaman araya girer kara bir büyü, kelime yada hayatla insanın arasına. Karanlıktır bizi O’ndan koparan, yeryüzünden kurtulabilseydik görmez miydik ışığı? Düşüncelerimiz doğaya yakın olsa, hakikate yol alsa karanlık basabilir miydi yüreğimizi?

Artık gün yavaşça çekiliyordu.

Nezaketin, ahengin zenginliğini anımsatarak sanki el sallıyordu, görüşmek üzere dercesine çekip gidiyordu.

Güneş onca haşmetine rağmen, tevazuunun tüm ritüellerini sunarak adeta bir ders veriyordu seyredenlere.

Oysa her kez bir telaş içindeydi. Yaşadığı hayatın bir daha ele geçmeyeceğini bilerek bir yarış içindeydiler.

Çocuklar oyunlarının heyecan çeperlerini son derece zorlayarak, merakın deşifrelerini aralıyorlardı kendilerince.

- hasan erkan’a muhabbetlerimle…
Efendi Hazretleri
Yağmura bakıp “rahmet” dedi Efendi Hazretleri. “Elhamdülillah.”
İhvan, gözleri huzur, “elhamdülillah” dedi.

Efendi Hazretleri hasta yatağında yatan müridine eğildi, hal hatır sordu. Müridin kalbi duracaktı. Ne hastalık kaldı bedeninde ne sayrılık. Efendisi gelmiş, ziyaret ediyordu. Mutluluktan uçuyordu. Kimden duymuştu acaba? Sonra mahcup oldu düşüncesinden. Efendi Hazretleriydi. Bilirdi. Kalbi tekrar duracak gibi oldu. Efendisinin mübarek elleri alnında idi. Gök yerde idi. Her yer derya deniz idi. Yağmur duasına eşlik ediyordu efendisinin. Cama vuran her damla “amin” diyordu. Mürid, Allah’a nasıl hamd edeceğini bilemiyordu. Allah diyordu da başka kelam çıkmıyordu hızla inip kalkan sadrından. Allah, Allah, Allah…

Buralarda hava neden böyledir? Neden böyle sarımsı, mor ve gri bulutlar yere neden böyle yakındır? Yerçekimi mi daha kuvvetli; is, pas ve buhar daha mı ağırdır yoksa; insan anlayamaz ki sebebi, şaşar kalır sadece. Ve dalar uzaklara, hayal ötesi gibi gelen hatıralara. O efsunlu, garip, acı ve sırıtkan günlere; zaman hattındaki siyah kara noktalara takılır kalır.

Acaba “ O ” buradan mı girmiştir şehre? Belki onun da yolculuğu trenle olmuştur.

Nereye gidiyoruz kaptan?"
"Allah büyük, atla bakalım! Varırız elbet bir yerlere"

İkindi sonrasıydı. Kayseri çıkışı boğaz köprüden Ankara istikametine doğru yola revan olduk. Yol fena değildi, trafik yoğun değildi, muhabbet ise koyu idi. Arazi yapısından bahsettik uzun zaman, karşımızdan gelen diğer kamyoncularla selamlaştık, akşam iniyordu, hem namaz kılalım hem de bir çay yudumlayalım diye çektik bir kamyoncu konağına. Böyle yol üstü kamyoncuların özel yerleri olduğunu bilirdim. Yemekleri, çayları diğer konaklama yerlerinde verilenlere banzemez. Akşam oldu. Vazifeleri ifa ettik.

-Dr. Ruhi Yavuz ve tüm Elazığlılara, Rahmetlik Yahyagil dahil-

Güneş batalı çok olmuyordu. Etraf gri aydınlıktan kurtulamamıştı daha. Çevreden duyulanlar gece kuş ve böceklerinin iç kanatan sesleri; “ Veytak” boğazını yeni geçmiş adamın kulaklarında akis bırakıyordu.

İklim- sonbahar başlangıcı…

İlçeye girdiğinde sağanak yağmur başladı. Atını hızlandırdı, bir solukta jandarma binasının önüne geldi. Jandarmaların spor yaptıkları yan taraftaki boş alanı geçince atından indi; en yakınındaki elektrik direğine dizgininden bağladı. Merdivenin basamaklarını hızla çıktı. Binanın giriş kapısına geldiğinde, nöbetçi erle karşılaştı.

-Evladım, kumandan yerinde mi?
-Hayrola!
-Reşit Ağa’yı şikayete geldim.
Askere Reşit adı yabancı gelmedi.
-Kimsiniz, nereden gelirsiniz? dedi.
- Gerenköy’ün muhtarıyım.
Askerin gözünün önüne biran Reşit Ağa’nın ablak yüzü geldi oturdu.