İmren'e

Tekabül yoksunu gök ve kubbe.
Sıklaşmamış safların arada kalmışlığı gibi.
Yapayalnız bir vurgunun ayan ve beyan dökümü.
Bir eskiz : burna çalınan kesif koku.
Hamiline yazılı tüm iyiniyet çabaları.
Kendi kaderine bırakılma serüveni.
Bitmez telaş.
Çetrefil sızı.

Az kaldı kapıların tokmağını çalmaya, zil sesini sevmiyorum , annem şeker kesemi dikmeye başlamıştı bile ....kırmızı bir kese, istanbulun tüm çikolataları , tüm şekerleri sığardı diye ümid ediyorum...kese güzeldi ama aklım pembe elbisede kaldı acaba onu mu almalıydım...ama olsun kırmızı elbisemde güzeldi...hem şeker kesemin rengi ile uyumlu...herşey bu bayram çok güzel olacaktı belki biraz yağmur yağacak papuçlarım ıslanacaktı yine de tüm kapıların tokmağına vurup kapıyı açın ben ve kırmızı renkli kesem geldik diyecektim...ama evvela babamın elini öpmeliyim sakallarını biraz çekmeliyim tüm kalbimle babam demeliyim yavrun seni çok seviyor ...ayrılık ırak dursun o güzel çekik gözlerin hiç yaşarmasın demeliyim...son konuşmamızdaki titrek sesini duyar gibi oluyorum biliyorum babam....Ayrılıklar bize yakışmaz babam tüm duygularımı gelicek yaz tatiline saklıyorum...en erken senin kapını çalacağım kapıyı açan sen ol emi babam...herşey düş gibi...emanetindir herşey..

Leyl, çöllerde kanayan yağmur damlası
Gözlerimde sonsuz sukünet sedası
Kum taneleri yüreğimin cilası
Sabır, inşirahın gizli edası
Leyla gözlerim yar(a)

1. boşluk

boşluğa tutturulan iplik,
eksik zarafet.
tekmili birden, tedbir
son kertede, zayi.
tek bir örnek artık, avuca düşen:
bağlanmış hurufat…

Süzülmüş lâl mürekkep kamıştan biraz utangaç biraz kırılgan
En güzel yazısını düşürmüş hattat ebruli bir vakte
Ve zaman şerh düşmüş ayrılığa …

Bir ayrılık ki hüznü düşer gölgeye minarelerin
Bir ayrılık ki neşvu nema bulmaz iklimler
Ayrılık ki alınyazısı aşkın...
İftirak, çığlıklardan arta kalan susuşların adı
Fi zamanlardan kalma soylu sancılar yumağı

"Ben gözlerinin karasına yusuf derim"

Sönmeyen gece yıldızı,
gözlerini hicran belası esir almış
kuyudaki ip yüreğine çengel olmuş
suskun zamanda ki tiryakiliklerin
hayatımın bucağına hasıl olmuş...

Ötelerin ötesini -bir muhal farz zorlamasıyla- hele bir tarafa bırakalım da cihanı ve insanlığın o kendine has üstün vasfını bile beş paralık eden gafletimizden biri , belki de en birincisi nerede ve hangi zeminde bulunduğumuza sırt çevirmek değil midir?

Hatırlıyoruz da, böylesi bir “fitne”yi her ağız değişik şekillerde telaffuz edebiliyor, farklı bakış açılarıyla meseleye izah -veya bahane- getirmese kalkma illetinden bizar hale girebiliyor; ama tek noktanın ortak olduğu hadisesi es geçiliyor nedense: Fanilik, bir başka diyara hazırlanma gayesiyle geliş, vazifede beraberlik- “vahdet-i vazife.”

Gözünüz aydın, gönlünüz kara olsun bayım
deryalarda yalanlarla boğuldunuz mu hiç
fikriyatınızın yalanlarını dehliz gemilerine mi sakladınız
yalan saklanır mı bayım suyla yıkanır mı
saçınızı hangi renge boyadınız kızıla mı
ya gönlünüzü bayım onu hangi renge boyadınız
kara renklere mi bulandınız
hayatınızın kaçıncı ömründesiniz bayım
ömür yetiyor mu hayatınıza
geçmeyin bayım kendinizden geçmeyin
ömrünüzün perdesini aralayın
soldurduğunuz çiceklere bakın
boynunu büktüklerinize

Liman hatırası,
gönlümüzün kıyısına vuran düşler,
inci taneleri süsler.
cigara dumanının buğusuna kapılmış nefesler
gitme ihtimalini martının kanatlarına yükleyen silüetler
pervasızca dökülen ömrü felç olmuş harfler

Yâri özlemek gibidir bir şehri özlemek.
Her şehrin hikayesi kan rengi güllerinin kokusunda hissettirir önce kendini .
Mezardan mâbetlere, surlardan saraylara dek tüm taşlar şâhidi olur geçmiş zamanların
Ve öteler ötesinde yaşanan aşk-ı endamların...